รับ รีบออกมาเร็ว”
“ผมจะหาให้เจอครับ”
ชเวอินซอบปิดปากสนิทด้วยความดื้อรั้นและหย่อนมือลงไปในบ่อน้ำอีกครั้ง
“ออกมาเถอะครับ คุณจะเป็นหวัดนะ”
“ไม่เป็นไรครับ คุณกลับเข้าไปก่อนเลย”
เขาดูไม่เหมือนคนที่ไม่เป็นอะไรเลยสักนิด ภาพชเวอินซอบควานหาของในน้ำท่ามกลางความมืดมิดพร้อมกับไหล่บางที่สั่นเทาเข้ามาในสายตาของอีอูยอน
“คุณอินซอบ ผมบอกว่าไม่เป็นไรไงครับ ออกมาได้แล้ว”
แม้เขาจะพูดแบบนั้น ชเวอินซอบกลับไม่แม้แต่จะแกล้งทำเป็นได้ยินด้วยซ้ำ อีอูยอนพิงต้นไม้และรอให้อีกฝ่ายเดินออกมาด้วยเท้าของตัวเอง
แต่ผ่านไปแล้วสิบนาทีชเวอินซอบก็ยังคงพยายามควานหากล่องที่ไม่ได้อยู่ในน้ำ
“ถึงไม่มีก็ไม่เป็นไรหรอกครับ มันก็แค่หินธรรมดา”
“ไม่ได้ครับ”
“ครับ?”
“ถึงจะเป็นหินธรรมดา แต่มันก็เป็นของสำคัญนี่ครับ”
“…”
อีอูยอนถอดรองเท้าและถกขากางเกงขึ้น
“…!”
ชเวอินซอบอ้าปากด้วยความตกใจกับภาพของอีอูยอนที่เดินลงน้ำมา
“จะไม่ออกไปจนกว่าจะหาเจอใช่ไหมครับ”
“…ครับ”
“งั้นก็หาด้วยกันครับ อย่างนั้นน่าจะดีกว่า”
“ผมหาคนเดียว…”
“คุณเปียกไปหมดแล้วนะครับ มันหนาวนะ รีบหาเร็วๆ”
อีอูยอนจุ่มมือลงไปในน้ำพลางพูด
น้ำเย็นจนหนาวไปถึงกระดูก
