เราะด้วย ฉันกำลังเก็บปากการที่หล่นจากกล่องดินสออยู่ จะให้เล่าไหมว่าเป็นปากกาที่ฉันหวงขนาดไหน มันเป็นปากกาที่…”
“เป็นปากกาที่คุณป้าสเปนเซอร์ให้เป็นของขวัญวันเกิด เป็นปากการูปเรือที่มีด้ามเดียวในโลก!”
“ใช่! อันนั้นแหละ”
เจนนี่ยิ้มอย่างสดใส แม้จะเป็นเรื่องที่เขาได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ปีเตอร์ก็ทำสีหน้าดีใจทุกครั้งที่ได้ฟัง เธอเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่มาที่ห้องของตน
“ปากกากลิ้งไปทางด้านโน้น ฉันก็เลยเอื้อมมือออกไปหยิบ!”
สีแดงระเรื่อแต้มอยู่บนแก้มของเจนนี่ เขาเห็นว่าดวงตาสีฟ้านั้นเป็นประกาย ปีเตอร์รอคอยคำพูดด้วยความตื่นเต้นเหมือนกันเป็นเรื่องของตัวเอง
“คนคนนั้นเขาหยิบให้ฉันล่ะ ปากกาของฉัน! ปากกาที่มีด้ามเดียวอันนั้น! นิ้วเขาสวยมากเลย คนคนนั้นมีผมสีดำเหมือนฉัน และเขาก็มีดวงตาสีดำด้วย”
ปีเตอร์รู้สึกคุ้นเคยกับเจ้าชายของเจนนี่จากคำว่าดวงตาและผมสีดำ
“เหมือนฉันน่ะเหรอ”
“ม่าย ไม่เหมือนเลยสักนิด”
“เอ๋…”
“ปีเตอร์ ปีเตอร์ ฉันรักเธอมากกว่าใครนะ แต่เธอไม่เหมือนกับเจ้าชายของฉันเลย เขาเป็นควอเตอร์แบ็ก[1] ด้วย”
“ควอเตอร์แบ็กเหรอ”
โรงเรียนที่เจนนี่เข้าเรียนมีชื่อเสียงในเรื่องทีมฟุตบอล ปีเตอร์ไม่สามาร