งเหมือนช็อกโกแลต รอยยิ้มที่อ่อนโยน เป็นควอเตอร์แบ็ก
“คอยดูนะ ฉันจะต้องไปงานพรอม[2] กับเจ้าชายคนนั้นให้ได้เลย ฉันจะจูบกับเจ้าชายคนนั้นให้ยัยซาน ดร้า ยัยเรเชล ยัยเคลลี่ และก็ยัยเอมิลี่ดู!”
ไฟลุกโชนในดวงตาสีฟ้าของเจนนิเฟอร์ขณะที่เธอร่ายชื่อของพวกเด็กผู้หญิงที่แกล้งตน ปีเตอร์ระเบิดเสียงหัวเราะ เพราะน้ำเสียงของเจนนี่จริงจังมาก
“ฮ่าๆๆๆๆ”
“ทำไมถึงหัวเราะล่ะ! ตลกเหรอ”
“เปล่า แค่น่าขำเฉยๆ เธอเพิ่งเจอเขาวันนี้เอง แต่คิดไปถึงนู่นแล้วเหรอ”
“งั้นเราจะมีลูกกันห้าคนเลย แล้วฉันจะตั้งชื่อลูกคนเล็กตามชื่อนาย นายต้องมาเป็นพ่อทูนหัวให้ลูกฉันนะ ถ้าลูกออกมามีตาสีดำที่ดูลึกลับของเขาผสมกับดวงตาสีฟ้าของฉันก็คงจะดี!”
เธอประสานมือและพูดเหมือนกับเด็กน้อยช่างฝัน
“เจนนิเฟอร์! เจนนิเฟอร์! ยัยเด็กเหมือนหมูนั่นไปไหนของเขากันนะ เจนนิเฟอร์!”
น้ำเสียงที่เหมือนจะมีเสมหะติดอยู่ในคอเริ่มตามหาเจนนี่จากอีกด้านหนึ่งของหน้าต่าง เป็นเสียงของมาทิลด้า แม่ของเจนนี่เอง มาทิลด้าที่ไม่ได้แต่งหน้าและใส่ชุดวันพีซสีดำแนบตัวนั้นดูเหนื่อยอยู่ตลอดเวลา เธอจะส่งเสียงเรียกด้วยท่าทีเหมือนจะจับลูกของตนมาฆ่าในตอนห้าโมงตรง ทั้งหมู่บ้านไ
