มองเพียงสั้นๆ
ช่วยด้วยครับ
“ถ้ากลัวก็จับมือผมไว้นะครับ”
อีอูยอนเบนสายตาไปทางจางยอนซูและพูดอย่างอ่อนโยน สถานการณ์ของผู้จัดการส่วนตัวอยู่นอกเหนือขอบเขตของเขา มันก็ไม่แย่เท่าไรถ้าจะทำให้ผู้จัดการส่วนตัวลาออกด้วยเรื่องนี้ได้
“ถ้าคุณอูยอนกลัวก็จับมือฉันไว้นะคะ เพราะฉันน่าจะจับแน่นเลย”
จางยอนซูดึงราวกั้นลงมาและตอบกลับด้วยน้ำเสียงยินดี
ชเวอินซอบที่กลัวจนหน้าซีดถูกดันหลังให้มานั่งข้างหลังเขา ดูเหมือนแม่ของนักแสดงเด็กจะเป็นคนพามา
“คือ ผู้กำกับครับ…คือ คือผม…”
ชเวอินซอบเรียกผู้กำกับด้วยน้ำเสียงบางเบา เพราะเขามีอะไรจะพูด แต่ผู้กำกับกลับยุ่งอยู่กับการวางตำแหน่งกล้องจนไม่ได้สนใจ
“ขะ ขอโทษนะครับคุณอีอูยอน...”
“ครับ?”
“คือว่า คือว่าผม…ผมน่ะ…”
กลับเป็นจางยอนซูที่เห็นหน้าของชเวอินซอบที่ซีดเผือดจนน่าสงสารและเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
“คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ ดูเหมือนผู้จัดการส่วนตัวของคุณอูยอนจะกลัวมากเลยนะคะ”
“ถ้ากลัวจะจับมือผมเอาไว้ไหมล่ะครับ”
อีอูยอนแกล้งยื่นมือออกมาพลางหัวเราะ ชเวอินซอบกัดริมฝีปากและส่ายหัว พนักงานดูแลความปลอดภัยเดินไปเดินมาพลางเอาราวกั้นลง
“ไม่ครับ! ผม…! คุณครับ!”
ชเวอินซอบต
