ตอนที่อีอูยอนเข้ามาในร้าน สายตาของคนในร้านก็พุ่งมาทางเขาอย่างพร้อมเพรียง เขารับคำแนะนำจากเด็กเสิร์ฟอย่างเป็นธรรมชาติและเดินเข้าไปยังนั่งที่อยู่ด้านในสุด ใบหน้าของชเวอินซอบที่ได้มาทานอาหารกับอีกฝ่ายอย่างกะทันหัน ‘กลายเป็นสีซีด’ [1] อย่างที่เขาว่ากัน และเดินตามหลังอีอูยอนเงียบๆ
ในระหว่างที่อีอูยอนเลือกเมนูที่ได้รับการแนะนำ ชเวอินซอบก็นั่งลูบแก้วน้ำไปมาโดยไม่พูดอะไร
“คุณชเวอินซอบครับ”
“ครับ?”
“งานของผู้จัดการส่วนตัวเป็นยังไงบ้างครับ”
“ก็ไม่ได้มีอะไรนะครับ”
แม้จะเป็นน้ำเสียงที่นุ่มนวล แต่ชเวอินซอบกลับรอคอยคำพูดต่อไปของอีอูยอนด้วยความประหม่า
“ไม่มีส่วนที่ยากลำบากเลยเหรอครับ”
“ไม่มีนะครับ”
“แล้วคุณชอบออกกำลังกายไหมครับ ผมอ่านเรซูเม่ของคุณแล้วเห็นว่าฟุตบอลเป็นหนึ่งในงานอดิเรกของคุณน่ะครับ”
“ครับ ก็นิดหน่อย…”
ฟุตบอลเป็นเพียงงานอดิเรกที่เขาจงใจเขียนลงไปเพื่อให้ดูเป็นคนธรรมดา ชเวอินซอบเหงื่อแตก ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ เขาไม่อาจรู้ได้เลยว่าทำไมอีอูยอนผู้ไม่สนใจคนอื่น ถึงได้ทุ่มความสนใจไปที่งานอดิเรกที่เขาเขียนลงในเรซูเม่ของตัวเอง
“อะไรคือแรงจูงใจที่ทำให้คุณมาสมัครตำแหน่งผู้จัดการส่วนตัว
