เหรอครับ”
“ครับ?”
ชเวอินซอบรู้สึกว่าเขาค่อยๆ จมลงไปในเขาวงกต เพราะเขาไม่สามารถคาดเดาเหตุผลที่จู่ๆ อีอูยอนก็พาตนมาที่ร้านอาหารหรูๆ และเอาแต่ถามคำถามได้เลย แม้เขาจะจำลองเหตุการณ์ต่างๆ มากมายที่อาจเกิดขึ้นในระหว่างที่ทำงานกับอีอูยอนมาบ้างแล้ว แต่ไม่เคยคิดถึงสถานการณ์แบบนี้เลยสักครั้ง
“เพราะคุณเป็นแฟนคลับของผมก็เลยเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของตัวเองมาทางด้านนี้เหรอครับ”
จู่ๆ ชเวอินซอบก็เกิดใจสู้กับน้ำเสียงที่เหมือนจะเค้นถามขึ้นมา
สงบเอาไว้ เราจะต้องสงบเอาไว้ เขายังไม่รู้อะไรสักหน่อย
“เดิมทีผมสนใจงานด้านนี้อยู่แล้วครับ คนที่ผมรู้จักก็เลยแนะนำ JN เอนเตอร์เทนเมนต์มาให้ ผมก็เลยส่งเรซูเม่มาครับ”
อินซอบย้ำถึงแรงจูงใจในการเข้าบริษัทที่ต่อให้หลับตา เขาก็สามารถท่องมันได้ออกมา
“แล้วคุณจะอยู่ในแวดวงนี้ต่อไปไหมครับ”
“ครับ ถ้าเป็นไปได้นะครับ”
ชเวอินซอบรู้เรื่องที่ว่าผู้จัดการส่วนตัวของอีอูยอนมักถูกให้ออกอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยอยู่แล้ว มันเป็นข้อมูลที่เขารู้ได้ไม่ยาก ขอเพียงสืบดูสักหน่อย ช่วงเวลาที่สามารถอยู่ข้างๆ อีกฝ่ายได้ในฐานะผู้จัดการส่วนตัวอย่างมากที่สุดก็คือสามเดือน ชเวอินซอบตั้งใจจะอยู่เงียบๆ
