กแก้วกาแฟขึ้น
นี่แกคงจะแสดงผลงานชิ้นเอกอยู่สินะ ไม่ว่าเขาจะตอบอะไรออกไป อีกฝ่ายก็คงจะลงพาดหัวด้วยคำที่ดึงดูดใจและใส่สีตีไข่ลงไปตามใจตัวเองอยู่แล้ว นี่ฉันจะต้องนั่งสัมภาษณ์อยู่ตรงนี้ไปจนถึงเมื่อไหร่กัน อีอูยอนคิด
“ก็ไม่รู้สินะคะ พอฉันมาทำอาชีพนักข่าวถึงได้รู้ว่า ‘ถ้าไม่มีมูล หมามันก็ไม่ขี้’ หรอกค่ะ แล้วคุณอีอูยอนล่ะคะคิดยังไง”
“ผมก็ไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษนะครับ”
อีอูยอนวางแก้วกาแฟลง เขารู้สึกถึงขีดจำกัดของตัวเองขึ้นมาเรื่อยๆ แต่พอดูนาฬิกาแล้ว เขาเพิ่งมานั่งอยู่ตรงนี้ได้ไม่ถึงสิบนาที
ในเวลาแบบนี้ถ้าใครสักคนเกิดตายขึ้นมา แล้วเขาสามารถใช้เป็นข้ออ้างในการออกไปจากที่นี่ได้ก็คงจะดีไม่น้อย
อีอูยอนเก็บความคิดอันน่ากลัวเอาไว้ภายในหัวและอมยิ้ม
“คุณอีอูยอนคิดยังไงกับข่าวลือที่ว่าคุณมักจะแกล้งผู้จัดการส่วนตัวจนเขาลาออกกันไปหมดคะ แล้วสมมติฐานที่ว่าภาพลักษณ์ที่ถูกฉาบไว้ของคุณอีอูยอนเป็นสิ่งที่ถูกคิดคำนวณมาอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว เพื่อให้มันเป็นไปตามที่วางแผนเอาไว้ล่ะคะ คิดว่ายังไง”
มันเป็นหนึ่งในคอมเมนต์แย่ๆ ที่ถูกโพสต์คู่กับข่าวของอีอูยอนอยู่มากที่สุด แม้เขาจะเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงโ
