คำพูดต่อไปของอีอูยอน ในตอนนั้นเองโทรศัพท์มือถือของอีอูยอนที่วางอยู่บนโต๊ะก็ส่งเสียงขึ้นมา
“สักครู่นะครับ ต้องขอโทษด้วยนะครับ”
ชื่อที่โผล่ขึ้นมาที่โทรศัพท์คือชื่อของผู้จัดการส่วนตัว อีอูยอนอนุญาตอีกฝ่ายและเริ่มคุยโทรศัพท์ ผ่านไปได้ไม่นานสีหน้าของอีอูยอนก็เครียดขึ้นมา
“ขอโทษด้วยนะครับ”
อีอูยอนลุกขึ้น เขาก้มหัวอย่างนอบน้อมให้กับนักข่าวคิมแฮชินและขอโทษอีกฝ่าย
“ขอโทษด้วยนะครับ ดูเหมือนว่าตอนนี้ผมจะต้องรีบกลับไปที่บริษัทแล้ว พอดีเกิดเรื่องไม่ค่อยดีขึ้นน่ะครับ”
“มีเรื่องอะไรเหรอคะ”
“เขาติดต่อมาบอกว่าพ่อของคนที่ผมรู้จักเสียน่ะครับ เขาเป็นเหมือนพี่ชายแท้ๆ ของผม และผมก็พึ่งพาเขาอยู่มาก ก็เลยได้เจอคุณพ่อของเขาบ่อยๆ ด้วยน่ะครับ…”
ดวงตาของอีอูยอนที่พูดช่วงท้ายประโยคอย่างสั่นไหวนั้นเต็มไปด้วยความโศกเศร้า พอนักข่าวคิมแฮชินได้เห็นท่าทางนั้นก็ทำได้เพียงพูดว่าให้รีบไปออกมาโดยไม่รู้ตัว อีอูยอนจึงหยิบเสื้อคลุม
“ถ้าอย่างนั้นเอาไว้เจอกันใหม่คราวหน้านะครับ เชิญนัดหมายเวลาผ่านทางบริษัทได้เลยครับ”
“ค่ะ ถ้าอย่างนั้น…”
“ส่วนเรื่องคิดเงินเดี๋ยวผมจะจัดการให้นะครับ ขอโทษด้วยอีกครั้งครับ”
อีอูยอนบอกล
