“ขอโทษนะครับ”
“ครับ? เรื่องอะไรเหรอครับ”
“…ที่พูดอย่างเป็นกันเองน่ะ…”
อีอูยอนมองผู้จัดการส่วนตัวที่เอ่ยขอโทษเขาทันทีที่เขาขึ้นมาบนรถราวกับว่าเขาประหลาดใจ
“ผมเป็นคนเริ่มพูดอย่างเป็นกันเองก่อนนะครับ”
“…ครับ”
“เพราะคุณผมถึงรอดมาได้ ผมกำลังลำบากอยู่เลยครับ”
ชเวอินซอบเข้าไปในร้านเพื่อสังเกตความลำบากนั้นจากทางด้านข้างด้วยตัวเอง ไม่ได้จะเข้าไปเพื่อช่วยเหลืออีกฝ่าย แต่หลังจากที่อีอูยอนยื่นการ์ดออกไป พอเห็นตัวอักษรที่อีกฝ่ายเขียนบนเครื่องรูดบัตร เขาก็ทำได้เพียงทำตามคำสั่งของอีกฝ่าย
‘Call me’
พอชเวอินซอบออกมาจากร้านและเลี้ยวตรงหัวมุม เขาก็ต่อสายหาอีกฝ่ายทันที เวลาผ่านไปได้ไม่นานอย่างที่เขาคิด อีอูยอนก็เดินออกมาจากร้าน
“ว่าแต่คุณรู้ได้ยังไงครับ”
“ครับ?”
“ว่าสถานการณ์ของผมไม่ค่อยดีน่ะครับ คุณอยู่ด้านนอกนี่นา ตรงโซนที่นั่งด้านนอกน่ะครับ”
“เรื่องนั้นคือ…”
ชเวอินซอบรู้สึกปั่นป่วนขึ้นมา เขาจะพูดให้เป็นเรื่องปกติได้อย่างไรว่าเขาดูหนังหรืออะไรก็ตามซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อที่จะได้รู้จักอีกฝ่าย เขาจึงรู้ เพราะเขาจดจำสีหน้าของอีกฝ่ายได้
“ผมแค่คิดว่าจะเข้าไปเอาไซรัปดีไหมเพราะกาแฟมันขมน่ะครับ…”
“บ