ือนกัน ไม่ว่าเขาจะมีนิสัยชอบทำตามใจตัวเองมากแค่ไหนก็ตาม
“ครับ เข้าใจแล้วครับ”
ชเวอินซอบพยักหน้าและตอบรับเหมือนสุนัขเชื่องๆ ที่เชื่อฟังคำสั่ง อีอูยอนไม่ชอบคนปากพล่อยด้วยเหมือนกัน
“…ปิดให้สนิทแล้วค่อยออกไปนะครับ”
“ครับ?”
“เปล่าครับ จะให้เรียกแท็กซี่ให้ไหมครับ”
แม้จะฟังดูเหมือนเป็นความใส่ใจที่อ่อนโยน แต่มันเป็นการไล่แขกที่ชัดเจนพอสมควร ชเวอินซอบโบกมือเป็นเชิงว่าไม่เป็นไร และคว้าข้าวของของตัวเองออกไปข้างนอก
“ ‘ตาไว’[1] เหมือนกันนะ”
ยิ่งคิดก็ยิ่งอดรู้สึกไม่ได้ว่าอีกฝ่ายอาจเป็นผู้จัดการส่วนตัวที่เหมาะกับเขา
มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหาคนที่เงียบ เสียสละ ตาไว ไม่ปากพล่อย และมีความจริงใจ
มาลองดูกัน ถึงจะแค่สามเดือน แต่อีกฝ่ายจะได้ทำงานอย่างหนักได้ตลอดระยะเวลานั้นแน่นอน
“ไปพาคนแบบนั้นมาจากไหนกันนะ”
การที่อีกฝ่ายเข้ามาได้อย่างเหมาะเจาะทันทีที่หัวหน้าทีมคิมลาออกไปช่างสมบูรณ์แบบ ระหว่างที่คิดแบบนั้น เรือนร่างของชเวอินซอบที่เขาเห็นเพราะยูมินจูพยายามจะเปิดประตูห้องน้ำก็โผล่เข้ามาในหัว ดูเหมือนยูมินจูที่เมาเหล้าจะเห็นความจริงเพียงว่าเจ้าของร่างเปลือยเปล่าคือผู้ชาย เพราะไอน้ำที่มีอยู่เต็มห้องน้ำ แต