นิกายเทพศาสตรา บนยอดเขาที่ปกคลุมด้วยม่านหมอกจางๆ
“อาจารย์! หากมิใช่เพราะองค์หญิงน้อยหลินชิงชิงเห็นดีเห็นงามกับซูเฉิน ศิษย์คงจับตัวเขาได้ตั้งนานแล้ว! ศิษย์ไร้ความสามารถ ขออาจารย์โปรดลงโทษ!”
ซวนปิน ชายหนุ่มรูปงามผู้มีใบหน้าเปรอะฝุ่นเล็กน้อย กล่าวด้วยน้ำเสียงขมขื่น
เขายืนอยู่ใต้ต้นสนโบราณต้นหนึ่ง ตรงหน้าเป็นชายชราในชุดคลุมดำที่ยืนหันหลังให้เบื้องหน้าทะเลเมฆ
แม้จะเห็นเพียงแผ่นหลัง แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างชายชรานั้น กลับทำให้ซวนปินรู้สึกครั่นคร้ามอยู่ลึกๆ
ทุกครั้งที่ชายชราในชุดคลุมดำสูดลมหายใจเข้า ทะเลเมฆเบื้องหน้าก็พลันปั่นป่วนราวกับพลังฟ้าดินหมุนวน สะกดข่มสรรพสิ่ง
เขาผู้นี้คือผู้อาวุโสใหญ่แห่งนิกายเทพศาสตรา ผู้อาวุโสม่อลั่ว!
“หลินชิงชิง…เหตุใดถึงช่วยเหลือซูเฉิน?”
เสียงของผู้อาวุโสม่อลั่วแหบพร่า เย็นชาไร้ซึ่งอารมณ์
“นางได้รับตำราโอสถโบราณบทหนึ่ง ชื่อว่า ‘โอสถหุนหยวนหลิงตัน’ ซึ่งเป็นโอสถโบราณระดับสามสำหรับควบแน่นแก่นแท้พลัง! ได้ยินว่าซูเฉินเป็นผู้ปรุงโอสถนี้ให้นาง ด้วยเหตุนี้จึงให้ความสำคัญกับเขาเป็นพิเศษ…”
ซวนปินกล่าวอย่างกระอึกกระอัก
ถึงอย่างไรเขาก็ยังไม่สามารถปรุงโอสถหุนหยวนหลิงตันได้สำเร็
