จ แต่ซูเฉินกลับทำได้!
“โอสถหุนหยวนหลิงตันหรือ? ดียิ่งนักที่มิใช่โอสถไท่อินหลอมจิต...โอสถระดับสาม แม้จะซับซ้อนแต่หากมีทักษะก็ใช่ว่าจะปรุงไม่ได้ ดูท่าเจ้าคงหละหลวมในการฝึกปรุงโอสถมานานแล้ว!”
น้ำเสียงของผู้อาวุโสม่อลั่วอ่อนลงเล็กน้อย แต่แฝงด้วยคำเตือนเย็นเยียบ
“ศิษย์สำนึกผิดแล้วขอรับ!”
ซวนปินก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อม
“เจ้าก็คงรู้อยู่แล้วว่าข้าคาดหวังอะไรจากเจ้า เจ้าคือตัวตายตัวแทนแห่งวิถีโอสถ! ข้าหวังให้เจ้าทะลวงถึงระดับปรมาจารย์หลอมโอสถโดยเร็ว ส่วนวิชายุทธ์…พักไว้ก่อนเถิด!”
ชายชราในชุดดำหันกลับมาช้าๆ ดวงตาลุ่มลึกราวฟ้าคืนเดือนดับจ้องมองตรงมายังซวนปิน
ซวนปินสะท้านเย็นเยียบไปทั้งร่าง ราวกับมีพลังฟ้าดินถาโถมใส่ แผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น สายตาเต็มไปด้วยความยำเกรง
เขารู้ดีว่า…ผู้อาวุโสม่อลั่วผู้นี้ อาจอยู่ไม่ห่างจากขอบเขตราชายุทธ์แล้ว!
เขาทั้งครั่นคร้ามและเปี่ยมไปด้วยแรงบันดาลใจ
“อาจารย์วางใจเถิด! ขอเวลาอีกเพียงหนึ่งปี ศิษย์จะต้องทะลวงถึงระดับปรมาจารย์หลอมโอสถให้จงได้!”
ซวนปินกัดฟันกล่าว
“หนึ่งปี? นานเกินไป! ข้าให้เจ้าเพียงสามเดือน! และข้าจะขอสิทธิ์ให้เจ้าเข้าสู่ ‘แดนลับเขาอู่หลง’ หวังว่าเมื่อออกม
