“คุณจะยืนอยู่ข้างนอกจนกว่าผมจะเตรียมตัวเสร็จเหรอครับ”
“อ๋อ…ครับ ได้ครับ”
แม้จะเข้ามาจนถึงด้านในของประตูหน้าบ้านแล้ว แต่ชเวอินซอบก็ไม่คิดที่จะถอดรองเท้าออก
อีอูยอนต้องบอกให้อีกฝ่ายเข้ามารอด้านในอยู่ถึงสองสามรอบ ชเวอินซอบถึงจะยอมถอดรองเท้า
“นั่งรอตรงนี้นะครับ จะรับเครื่องดื่มอะไรไหมครับ”
“ไม่ครับ ไม่เป็นไรครับ ผมจะรออยู่เฉยๆ ครับ”
ชเวอินซอบโบกมือและกระโดดเหยงๆ ราวกับว่าเขาได้ยินคำพูดที่ไม่ควรได้ยิน อีอูยอนคิดว่านี่ไม่ใช่นิสัยที่จะทำงานในแวดวงนี้ได้เลย แม้ความจริงใจจะเป็นเรื่องสำคัญสำหรับการทำงานเป็นผู้จัดการส่วนตัว แต่ความหน้าด้านก็เป็นส่วนประกอบที่จำเป็นด้วยเช่นกัน พอเขาหยิบน้ำแร่ออกมาจากตู้เย็นและหันกลับมามอง ชเวอินซอบที่นั่งอยู่บนโซฟาก็เอามือทั้งสองข้างขึ้นมาวางไว้บนเข่าในขณะที่ยังประหม่าอยู่ เขาจะทำงานได้อย่างไรด้วยนิสัยแบบนี้ แต่มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเราอยู่แล้ว เพราะอย่างไรเสียอีกสองสามเดือนหลังจากนี้เราก็จะไม่ได้เจอเขาอีก แล้วอีอูยอนเดินเข้าห้องน้ำไปเพื่ออาบน้ำ
ชเวอินซอบที่ถูกทิ้งเอาไว้คนเดียวตรวจดูให้แน่ใจว่าประตูห้องน้ำปิดลงแล้ว จากนั้นก็เริ่มหันไปมองรอบๆ การตกแต่งภายใ
