คหนี่งถูกเขียนที่ด้านหลังของโปสการ์ดที่เขาได้รับเดือนละครั้งเท่านั้น
ทั้งหมดมีเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อเรียกร้องหรือการข่มขู่อะไรเลย นี่มันผ่านมาแล้วหนึ่งปีนับตั้งแต่ตอนที่อีอูยอนได้รับจดหมาย เขาหยุดค้นหาตัวตนที่แท้จริงของคนส่งไปแล้ว และเขาก็ได้รู้ว่าจดหมายนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับเขาเลย
ในตอนแรกเมื่อได้รับจดหมายเขาจะไม่เปิดมันออกมาอ่านและโยนมันทิ้งถังขยะ หรือไม่ก็เผามันทิ้ง แต่เดี๋ยวนี้เขาตัดสินใจอ่านข้อความที่อยู่ข้างในบ้างเป็นบางครั้ง
“ริลเก้เหรอ...”
ผู้หญิงที่อยู่ด้านในลิฟต์ได้ยินเสียงบ่นพึมพำของอีอูยอนและหันหลังกลับมาเหลือบมองเขา อีอูยอนพยายามสวมรอยยิ้มลงบนใบหน้าที่เรียบเฉยและผงกศีรษะให้เธอ ผู้หญิงที่เคยเจอกันในลิฟต์อยู่ไม่กี่ครั้งจำอีอูยอนได้ และเธอก็หน้าแดงระเรื่อขึ้นมา
หลังจากที่เธอทักทายเขาและออกจากลิฟต์ไปแล้ว อีอูยอนก็กลับมาทำหน้าเรียบเฉยอีกครั้ง ลิฟต์ขึ้นมาถึงชั้นที่สี่สิบเก้า อีอูยอนล้วงมือเข้าไปหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าด้วยความเคยชิน และกดปุ่มลิฟต์อีกครั้ง ดูเหมือนว่าเขาจะทำมันหล่นในรถ ต่อให้เขากลับไปตอนนี้มันก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่ผู้จัดการส่วนตัวของเขาจะยังอยู่ที่
