เดิม แต่ถึงอย่างนั้นการไปเช็คดูก็…
“…”
ในตอนที่ประตูลิฟต์เปิดออกตรงลานจอดรถชั้นใต้ดิน อีอูยอนกลับหยุดนิ่งอยู่กับที่ ชเวอินซอบกำลังยืนอยู่หน้าประตูลิฟต์
“คุณลืมโทรศัพท์มือถือเอาไว้ครับ…”
อีอูยอนมองท่าทางที่อีกฝ่ายถือโทรศัพท์มือถือเอาไว้ด้วยมือทั้งสองข้างและโน้มตัวเพื่อยื่นมันให้เขาราวกับคนที่กำลังถวายสมบัติล้ำค่าให้กษัตริย์อย่างไรอย่างนั้น เขารู้สึกว่านี่มันคาดไม่ถึงเอาเสียเลย
“ขอบคุณครับ ว่าแต่เจอมันได้ยังไงกันครับ มันน่าจะอยู่ที่เบาะหลังนี่”
“อ่า ครับ คือ…คือผมกำลังจะทำความสะอาดเบาะหลังน่ะครับ…”
อีอูยอนยื่นมือออกไปรับโทรศัพท์มือถือมาถือไว้ เขาคิดแค่ว่า แบบนี้ก็ทำให้เรื่องที่จะกลายเป็นปัญหาลดลงไปสินะเนี่ย เพราะนิสัยรักสะอาดไม่เข้าท่าของผู้จัดการคนใหม่แท้ๆ ชเวอินซอบที่ยืนอยู่ตรงนั้นค่อยๆ พูดต่ออย่างกระท่อนกระแท่นอีกสองสามคำ เพราะคิดว่าตัวเองยังอธิบายได้ไม่ดีพอ
“ผมไม่ได้ไล่เช็คเบาะหลังเพราะมีเจตนาอื่นนะครับ…”
“ครับ ขอบคุณมากนะครับ งั้นผมเข้าไปแล้วนะครับ”
อีอูยอนไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะพูดคุยกับใครอีกต่อไป ความเหนื่อยล้าอัดแน่นขึ้นมาจนถึงหัวของเขา แม้แต่การสวมใส่หน้ากากที่มีใบหน้าอ
