่อนโยนก็มีขีดจำกัด อีอูยอนบอกลาผู้จัดการส่วนตัวและขึ้นลิฟต์ไปอีกครั้ง
ตอนที่เขาถอดรองเท้าตรงประตูหน้าบ้านและก้าวเท้าเข้ามาในบ้านโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น
กรรมการผู้จัดการคิม
เขากำลังครุ่นคิดอยู่ว่าจะรับดีไหม แต่ด้วยนิสัยของอีกฝ่ายแล้ว กรรมการผู้จัดการคิมจะต้องรอสายจนกว่าเขาจะรับอย่างแน่นอน เขาจึงกดรับสาย
“ว่าไงครับกรรมการผู้จัดการ”
[วันนี้ไม่มีเรื่องอะไรใช่ไหม]
“ครับ ไม่มีเรื่องอะไรเลย”
อีอูยอนถอดสูทตัวนอกที่เขาสวมอยู่ออกและโยนมันลงบนโซฟาก่อนจะตอบ
[แล้วคนที่มาใหม่เป็นยังไงบ้าง]
“ใครครับ อ๋อ ผู้จัดการส่วนตัว”
ตลอดเวลาที่ขึ้นลิฟต์มาเขาลืมเรื่องเกี่ยวกับผู้จัดการส่วนตัวคนใหม่ไปเสียสนิท ความสนใจเกี่ยวกับเรื่องของคนอื่นของอีอูยอนอยู่ในระดับนั้นมานานแล้ว
“เหมือนจะเป็นคนดีแล้วก็จริงใจครับ”
ที่เขาพูดได้ก็คืออีกฝ่ายถึงขนาดทำความสะอาดเบาะหลังทันทีที่เขาลงจากรถเลยล่ะ แต่สิ่งที่อีอูยอนต้องการไม่ใช่ผู้จัดการที่เป็นคนดีและจริงใจ เขาต้องการเปลี่ยนผู้จัดการส่วนตัวทุกๆ สามเดือนเท่านั้น
[อย่าพูดอะไรที่ไม่จริงใจอย่างนั้นสิ เป็นไงบ้างล่ะ เขาใช้ได้หรือเปล่า แล้วเขาจะทำงานได้นานไหม]
“ก็ไม่รู้สิครับ จะทำงาน
