นเลย”
“นี่นายเห็นฉันเป็นอะไรกันแน่”
มะเร็งมนุษย์ อันธพาล โรคจิต ซาดิสต์ ขยะ แต่ตอนนี้มีหลายอย่างเปลี่ยนไป เขาเองก็ชักไม่แน่ใจเหมือนกัน ซังอูละสายตาจากแจยองแล้วมองตรงไปข้างหน้า เห็นสองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่
“ที่นี่ที่ไหนครับ”
“สวนสาธารณะจองรยูนไง”
“ทำไมมาทางนี้ล่ะครับ”
“ทางลัดน่ะ”
ซังอูนิ่วหน้า ถ้าบอกว่านี่เป็นทางลัด แล้วทำไมเมื่อกี้ไม่มาทางนี้ล่ะ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ไปถึงช้าแล้ว ระหว่างที่กำลังคิดเรื่องนั้นอยู่แจยองก็เอื้อมมือมาสะกิดที่ปีกหมวก พอหันไปมองก็สบตาเข้ากับอีกฝ่าย ดวงจันทร์ฉายแสงอยู่ด้านหลังผมสีน้ำตาลของคนตรงหน้าจนทำให้ตาพร่ามัว
“แล้วสรุปว่าสนุกหรือเปล่า”
“สนุกเหรอครับ”
“ใช่ ดูหนังเสร็จแล้วก็ต้องเกิดความรู้สึกอะไรบ้างสิ”
“อืม… ไม่รู้สิครับ เป็นหนังที่แปลก”
ซังอูนึกอยากรู้ความเห็นของอีกฝ่ายจึงถามกลับไปว่า “แล้วรุ่นพี่ล่ะครับ” ได้ยินดังนั้นแจยองที่เอาแต่เดินมองตรงไปข้างหน้าก็หันมาสบตาพลางตอบ
“ฉันว่าสนุกดีนะ”
“ฉากไหนเหรอครับ”
“ไม่รู้สิ”
“ไม่รู้ได้ยังไงครับ”
“เพราะมัวแต่มองหน้านายจนไม่ได้ดูหนังเลย”
ซังอูถึงกับพูดไม่ออก และหยุดฝีเท้าโดยไม่รู้สาเหตุ แจยองเดินนำไปก่อนแล้ว ในขณะที่
