ลายสก๊อตสีน้ำเงินเข้มของตัวเอง ฝีเท้าช้าลงเล็กน้อยก่อนจะเร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง
‘แค่นัดเจอจางแจยอง ทำไมต้องสนใจเรื่องพวกนี้ด้วยล่ะ’
ซังอูเดินไปที่หน้ารถด้วยความไม่สบอารมณ์นัก แจยองเงยหน้าขึ้นมองซังอูแล้วยิ้มให้
“ไง”
“ขอโทษที่สายครับ”
“เดตแรกเลยนะเนี่ย ตื่นเต้นจัง”
“เลิกพูดอะไรแปลกๆ แล้วไปกันเถอะครับ”
แจยองไม่สนใจคำพูดของซังอู เขาเปิดประตูรถข้างคนขับแล้วผายมือเป็นสัญญาณให้ขึ้นรถ ซังอูลังเลเล็กน้อย นับตั้งแต่ ‘วันนั้น’ นี่เป็นครั้งแรกที่เขานั่งรถของอีกฝ่าย
“แว่นล่ะครับ”
“ไม่ได้ใส่มา”
“งั้นให้ผมขับไหมครับ”
“ไม่ต้องหรอก”
“ผมมีใบขับขี่ประเภท 1 อยู่นะ”
“ฉันขับเอง”
อีกฝ่ายเดินลิ่วไปยังฝั่งคนขับและเปิดประตูขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ซังอูมองตามฝ่ายนั้นแล้วดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือดิจิทัลซึ่งกำลังบอกเวลา 22:12 น. หนังฉายตอนนาทีที่ 35 กว่าจะไปถึงจองรยูนดงใช้เวลาสิบนาที ขืนยังมัวชักช้าจะสายเอาได้ ซังอูขึ้นไปนั่งข้างคนขับแล้วปิดประตูอย่างไม่มีทางเลือก
เมื่อคาดเข็มขัดนิรภัยแล้ว แจยองก็เอื้อมมือมาจับที่เบาะรองคอของซังอู และหันไปมองด้านหลังพลางหมุนพวงมาลัย อีกฝ่ายเพียงแค่ถอยรถเท่านั้น แต่สายตาของซังอูกลับเหลือบไปเ
