‘เลี้ยงหนังเอาไหม’
‘หืม? ไม่ได้จะชวนไปดูด้วยกันซะหน่อย แค่จะซื้อตั๋วให้นายไปดูคนเดียว’
‘ไปดูหนังกันเถอะ’
‘เฮ้ย ไอ้เด็กเวร มึงกลัวกูชวนไปดูหนังถึงขั้นต้องโดดเรียนเลยเหรอวะ’
‘มึงหลุดมาจากยุคหินเหรอ กูไปดูหนังกับเพื่อนผู้ชายออกจะบ่อย’
คำพูดเหล่านั้นเป็นความทรงจำในวันที่แจยองหิ้วโน้ตบุ๊กที่ไม่มีแม้แต่แรมมาหาที่ร้านอินเทอร์เน็ต วันที่เขามีอารมณ์กับอีกฝ่ายครั้งแรก และวันที่ฝ่ายนั้นยืนพ่นคำด่าอยู่หน้าประตูก่อนจะจากไป
“คงชอบดูหนังสินะ”
มาลองคิดๆ ดูแล้ว แจยองมักจะพูดเรื่องภาพยนตร์หรือไม่ก็ร้องเพลงประกอบภาพยนตร์ ในตอนนั้นเองเขาก็คิดวิธีจัดการกับตั๋วหนังโดยไม่ต้องขายต่อขึ้นมาได้ หลังจากใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ซังอูก็ตัดสินใจใช้แผนสอง
พอถึงเวลาเที่ยงคืนตรง ซังอูก็เช็กอีเมลและเปิดไฟล์งานที่แจยองส่งมา เขาเขียนฟีดแบ็กสองสามข้อเกี่ยวกับจุดที่ไม่ถูกใจและส่งอีเมลตอบกลับไปก่อนจะปิดคอมพิวเตอร์ ปิดไฟ สอดตัวเข้าไปในผ้าห่ม และหลับไป
return 0;
