อีกฝ่าย มีแต่จะทำให้อึดอัดใจกันทั้งคู่ ซังอูจึงชิงพูดต่อก่อนที่แจยองจะทันได้สบถด่า ต่อว่า หรือทำอะไรที่ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่อีก
“ไม่ซื้อใช่ไหมครับ”
“ที่พูดมานี่นายคิดว่ามันฟังดูเข้าท่าเหรอ”
“งั้น… ไปดูหนังกันไหมครับ”
แจยองมุ่นหัวคิ้ว ทำหน้าตาเหมือนไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด ซังอูพูดต่อว่า “ถ้าไม่อยากไปก็ไม่เป็นไรครับ” แล้วหันกายกลับมาหาโน้ตบุ๊ก จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงดัง ‘ครืดดด’ ของล้อเก้าอี้
“กับนายสองคน?”
ซังอูพยักหน้าเงียบๆ รู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาที่ใบหน้าด้านข้างจนเริ่มรู้สึกร้อนๆ บริเวณแก้ม แจยองจ้องอยู่อย่างนั้นสักพักก่อนจะเอ่ยขึ้น
“ผู้ชายไปดูหนังกันสองคนไม่น่าขยะแขยงหรือไง”
ซังอูจ้องหน้าจอเขม็ง ในตอนนั้นเขาคิดอย่างนั้นจริงๆ ตอนนี้ก็ยังไม่ได้เปลี่ยนความคิด ทว่าไม่มีข้ออ้างให้พูดแบบนั้นอีกแล้ว
“มากกว่านั้นก็ทำมาแล้วนี่ครับ”
“พอได้ขี้ครั้งหนึ่งแล้วจะตดยังไงก็ได้งั้นเหรอ”
“เปรียบเทียบอะไรเนี่ย… ก็บอกแล้วไงครับว่าถ้าไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป เดี๋ยวผมจะเอาไปลงขายใน ‘อาณาจักรของมือสอง’ ครับ”
แจยองเงียบไป ระหว่างที่ซังอูล็อกอินเข้าสู่หน้าคาเฟ่ซื้อขายของมือสองและกำลังพิมพ์หัวข้อกระทู้อยู่นั้น อี
