ง’ จีฮเยลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจถามออกไป
“แต่ยังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหมคะ”
“ไม่ได้ ที่ผ่านมาไม่ได้ฟังเลยหรือไง”
อีกฝ่ายตอบกลับในทันทีทันใด จีฮเยรู้สึกไม่ยุติธรรมอยู่บ้างจึงเริ่มขึ้นเสียง
“ทำไมล่ะคะ พี่ก็รู้ว่าเขาไม่ได้สนใจฉันอยู่แล้วนี่นา! ทุกวันนี้ก็ทำอย่างกับฉันเป็นเครื่องอธิบายทฤษฎีวัฒนธรรมที่พอกดปุ่มแล้วจะมีคำอธิบายออกมา พออธิบายอะไรผิดไปสักอย่างหนึ่งก็มองฉันราวกับเป็นเครื่องจักรที่มีปัญหา แถมยังบอกว่าต้องเรียนให้หนักขึ้นเป็นสองเท่าอีก!”
“ก็ไม่แปลกซะหน่อย”
“ฉันไม่ได้ชอบพี่เขาแค่ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งเท่านั้นซะหน่อยค่ะ เวลาอยู่กับพี่ซังชูฉันรู้สึกสนุกและมีความสุข ฉันยังอยากเป็นเพื่อนกับพี่เขาไปเรื่อยๆ นะคะ”
“เพราะแบบนั้นพี่ถึงได้ไม่พอใจไงล่ะ”
แจยองกอดอกด้วยสีหน้าไม่สะทกสะท้าน
“เธอเป็นน้องสาวของหมอนั่นหรือไง สายเลือดเดียวกันก็ไม่ใช่ จะมาเรียกพ่งเรียกพี่อะไร แล้วเป็นใครมาจากไหนมาเรียกรุ่นที่อยู่สูงเสียดฟ้าด้วยชื่อผัก[3] ไม่มีมารยาท”
“ก็พี่ซังชูบอกว่าเรียกได้นี่คะ!”
“แต่พี่ไม่ชอบ ห้ามเรียก”
“แล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะคะ”
“ไม่ต้องเรียก ถ้ามีเรื่องให้ต้องเรียกจริงๆ ก็เรียกว่าคุณชู ‘เฮ้ย ค
