ุณชู!’ แบบนี้”
จีฮเยได้แต่หัวเราะแห้งๆ พร้อมกับถอนหายใจในเวลาเดียวกัน ตัวแจยองเองก็หัวเราะออกมาราวกับรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระเช่นกัน เห็นดังนั้นเธอจึงแยกไม่ออกว่ามันเป็นแค่มุกหรือว่าพูดจริงกันแน่
‘นี่มันสถานการณ์อะไรกันเนี่ย’
ความรู้สึกหดหู่และยินดีผสมปนเปกันไปหมดจนจีฮเยสับสน
“เฮ้อ จริงๆ เลย… พี่ซังชู… ไม่สิ คุณช– รุ่นพี่ชูรู้หรือเปล่าคะว่าพี่เป็นคนแบบนี้”
“ไม่รู้สิ ช่วงนี้น่าจะเห็นพี่เป็นเทวดาผู้มีความสามารถด้านการออกแบบล่ะมั้ง”
“ฉันเสียดายรุ่นพี่ชูจริงๆ ค่ะ”
“ถ้าเธอรู้ว่าพี่ต้องลำบากแค่ไหน เธอคงไม่พูดแบบนี้หรอก”
แจยองพึมพำเช่นนั้นก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาดูเวลา จีฮเยทอดสายตามองคนตรงหน้าที่กำลังยืนขึ้น
“พี่ต้องไปแล้ว สนใจใครก็ติดต่อมาแล้วกัน”
“เข้าใจแล้วค่ะ”
“แต่ไม่ต้องโทรมานะ เดี๋ยวซังอูจะเข้าใจผิดเอาได้”
“งั้นจะให้ทำยังไงล่ะคะ!”
จีฮเยเผลอขึ้นเสียงจนได้
“คิดว่าพี่พูดเล่นหรือไง เปล่าเลยจ้า”
แจยองพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วจากไป จีฮเยนั่งใจลอยมองเก้าอี้ที่อีกฝ่ายเพิ่งหุนหันจากไปอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่หัวเราะออกมาอย่างหมดแรง
‘กลายเป็นแบบนี้ไปซะแล้ว’
ดีแล้วล่ะที่ถอนตัวออกจากการแข่งขันที่ไม่มีทางช
