รื่องเจ้าเช่นนี้!”
หลิวกู่เฉิงกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว
“หลิวอวี้หลง! ออกมานี่ แล้วขอโทษซูเฉินซะ!”
พูดจบ ดวงตาของเขาก็ฉายแววเย็นเยียบหันไปจ้องหลิวอวี้หลง
“ให้ข้าขอโทษ?”
หลิวอวี้หลงเบิกตากว้าง
เขาไม่อยากเชื่อเลยว่า ไม่เพียงเขาไม่สามารถทำให้พี่ใหญ่ลงมือเล่นงานซูเฉินได้ กลับกลายเป็นว่าพี่ใหญ่ของเขายอมศิโรราบต่อซูเฉินเสียนี่!
แถมยังหันมาลงโทษเขาอีกด้วย!
เขาอยากจะปฏิเสธ แต่พอเงยหน้าขึ้นก็สบตากับสายตาเกรี้ยวกราดของหลิวกู่เฉิง เขาก็พลันตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
พี่ใหญ่ผู้นี้นิสัยดื้อรั้นเป็นที่สุด!
เขาแน่ใจว่า หากตนปฏิเสธ แม้เพียงครึ่งคำ พี่ชายคนนี้จะซัดเขาจนแทบขาดใจแน่!
“ขะ…ข้าขอโทษ ซูเฉิน!”
หลิวอวี้หลงเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม
“คุกเข่าลง แล้วขอโทษ!”
หลิวกู่เฉิงสะบัดกระบี่เพลิงนภา ตีเข้าที่เข่าของหลิวอวี้หลง ทำให้เขาทรุดฮวบลงทันที
“ซูเฉิน ข้าขอโทษ…”
น้ำเสียงของหลิวอวี้หลงเต็มไปด้วยความเจ็บใจจนเกือบจะร้องไห้ออกมา
“ไม่ต้องถึงขนาดนี้หรอก! ข้าไม่เคยเป็นฝ่ายหาเรื่องใครก่อนอยู่แล้ว ถ้าพวกเจ้าไม่มาหาเรื่องข้าก็ไม่มีทางลงมือแน่! อย่ามาที่ตำหนักหยกไผ่อีกก็พอ!”
ซูเฉินแม้ไม่ได้หันไปมองหลิวอวี้หลงเลยด้วยซ้ำ แต่กลับกล่าวก
