แพงมืดๆ จากนั้นเขย่งปลายเท้าขึ้นอีกครั้งแล้วกลืนกินริมฝีปากของอีกฝ่าย ปีกหมวกชนกับหน้าผากของแจยองแล้วร่วงหลุดไปด้านหลัง กลิ่นวานิลา กลิ่นบุหรี่ ซังอูสูดเอากลิ่นของจางแจยองเข้าไปด้วยความยินดี ขณะที่ส่งลิ้นเข้าไปเขาก็รู้สึกว่ามือที่สัมผัสอยู่ที่แผ่นหลังหยุดชะงักไป
‘โอ๊ะ ต้องนุ่มนวล’
เขาหลับตาแน่นแต่ไม่รู้เลยว่าต้องทำอย่างไร เพราะเขาไม่เคยร้อนใจอยากจูบถึงขนาดนี้มาก่อน
“ต้องหายใจทางจมูกสิ”
เมื่อเขาทำตามคำแนะนำที่สองที่ได้ยินเบาๆ แจยองก็ดันเข้ามาอย่างนุ่มนวล ริมฝีปากของฝ่ายนั้นทาบทับและบดขยี้ริมฝีปากที่ลื่นไปด้วยน้ำลายของซังอู ใช้ลิ้นเลียเล็กน้อยแล้วค่อยๆ ขบเม้มดูดดึงริมฝีปากบนเพียงอย่างเดียว
เขาหวังว่าอีกฝ่ายจะรีบทำอะไรสักอย่าง ซังอูรู้สึกไม่สาแก่ใจอย่างมากจึงรั้งคอคนตรงหน้าลงมา แจยองโอบกอดเอวของซังอูและสัมผัสอย่างแผ่วเบาด้านในโพรงปาก นุ่มนวล ช้าๆ ค่อยเป็นค่อยไป เขากำลังทำให้ซังอูละลาย
เรียวลิ้นแทรกตัวเข้ามาตามช่องฟัน ซังอูพยายามทำให้ช้า แต่ไม่ค่อยราบรื่นนัก ปลายลิ้นของพวกเขาพบปะกันก่อนจะเกี่ยวกระหวัดในทันใด ระหว่างที่ลิ้นของแจยองพัวพันอยู่กับลิ้นของซังอู มือก็ลูบใบหูไปด้วย ชายหนุ่มลูบใบห
