ต้องทำมีตั้งเยอะแยะ ซังอูหันกลับไปให้ความสนใจกับโน้ตบุ๊กอีกครั้ง
ซังอูหัวเราะให้กับความเหลวไหลของอีกฝ่าย การคุยกับแจยองเพียงชั่วครู่ทำให้เขารู้สึกสดชื่นและแจ่มใสขึ้น
“ผมจะตั้งใจทำงานแล้ว เลิกชวนคุยได้แล้วครับ”
“อ่อ ครับ…”
แจยองทำตามที่พูด เขาเอาแต่จับเมาส์และคีย์บอร์ดด้วยหน้าตาจริงจัง ทำราวกับซังอูไม่ได้อยู่ในห้องด้วย ภายใต้ความประหม่าเล็กน้อยทำให้ความเร็วในการทำงานมีความยืดหยุ่น หางตาด้านซ้ายคอยเหลือบมองมือขวาที่กดคีย์บอร์ด บางครั้งเสียงกระแอมไอก็ดึงความสนใจไป แต่ความใจเต้นเบาๆ กลับทำให้มีสมาธิมากขึ้น นั่นคือข้อดีของการทำงานกับแจยอง ในความเป็นจริงนั่นเป็นประสิทธิภาพที่ดีเพียงอย่างเดียวที่อีกฝ่ายมอบให้กับซังอู
