งวาดรูปบนแขนให้ ไหนล่ะที่ทาลิปบาล์มให้ แถมวันเสาร์อาทิตย์ก็ยังโทรมากวนใจด้วยเรื่องไร้สาระอีก แล้วทำไมวันนี้?
“วันนี้ไม่ทำอะไรเหรอครับ”
เขาโพล่งถามออกไป จากนั้นใบหน้าด้านข้างที่ล็อกสายตาไว้ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ก็เกิดรอยยับย่นอย่างซุกซน บางทีนั่นอาจเป็นสิ่งที่เขาอยากเห็น ซังอูรู้สึกพึงพอใจอย่างประหลาด ขณะเดียวกันริมฝีปากก็พลอยคลี่ยิ้มตามไปด้วย แจยองเคาะโต๊ะด้วยปลายนิ้วพลางตอบ
“อยากฟังคำตอบแบบไหนล่ะ ระหว่างเวอร์ชั่นจริงใจกับเวอร์ชั่นมีแผน”
“เวอร์ชั่นจริงใจครับ”
“วันนี้รู้สึกว่าเซ้นส์มันมาเลยว่าจะลองรอดู”
คำตอบนั้นไม่ได้ตอบคำถามของซังอูเลย แต่ก็ใช่ว่าแจยองเพิ่งมาพูดจาเพ้อเจ้อแค่วันสองวัน ซังอูจึงไม่นึกแปลกใจ
“เอาเถอะ งั้นพูดเวอร์ชั่นมีแผนให้ฟังหน่อยครับ”
แจยองพยายามกลั้นหัวเราะก่อนจะลบสีหน้ากะทันหันและมองมาที่ซังอู การลบสีหน้าขี้เล่นออกไปนั้นน่าเหลือเชื่อยิ่งกว่าโชว์มายากลในงานเทศกาลมหาวิทยาลัยเสียอีก แจยองถอนหายใจเบาๆ พลางลูบหน้าผากด้วยปลายนิ้ว
“งานที่แก้ไม่ได้ดั่งใจเลยแฮะ หดหู่อะ คงต้องออกไปเดินเล่นกับนายแล้วล่ะ”
‘ดูไอ้บ้านั่น’
คิดว่าพูดแบบนั้นแล้วเขาจะไปเดินเล่นด้วยง่ายๆ หรืออย่างไร งานที่
