่ก็มีแค่ขยะอย่างกระป๋องโคล่าตามปกติเท่านั้น ไม่มีอะไรสะดุดตาเป็นพิเศษ
“ผมมาแล้วครับ”
แจยองกำลังขมวดคิ้วมองหน้าจอคอมพิวเตอร์
“มาแล้วเหรอ ข้าวเย็นล่ะ”
“กินแล้วครับ”
บทสนทนาทั่วไปหยุดลง วันนี้แจยองเงียบเป็นพิเศษ หลังจากทดสอบโปรโตไทป์ไปเมื่อวันก่อนเจ้าตัวก็บอกว่าไม่ชอบใจอะไรบางอย่างและจะแก้ UI ใหม่ หรือเรื่องนั้นจะไม่ราบรื่น? แจยองเอาแต่ขยับเมาส์ด้วยสีหน้าไม่พอใจ ในขณะที่ซังอูหยิบโน้ตบุ๊กและเมาส์ขึ้นมาจัดวางบนโต๊ะที่ว่างอยู่หลังจากนั้นก็นั่งมองเพดานระหว่างที่รอเครื่องบูต
ปกติแล้วแจยองจะต้องเย้าแหย่เล็กๆ น้อยๆ ก่อนจะเข้าสู่ภาวะปกติอย่างเงียบๆ ซังอูเปิดเกมเอนจิ้นขึ้นมาและเริ่มทำงานต่อจากที่ค้างไว้เมื่อวาน หลังจากทำงานหนักมาหลายวัน ในที่สุดเขาก็นำรูปภาพขึ้นแสดงผลและใส่การเคลื่อนไหวใกล้จะเสร็จแล้ว หลังจากแก้ไขการชนกันของวัตถุเสร็จแล้ว เขาคิดว่าจะหันไปจัดการเรื่องเซิร์ฟเวอร์และประสิทธิภาพต่อ
หลังจากเริ่มทำงานมาได้ราวห้านาที สายตาของซังอูก็เบนไปยังที่นั่งข้างๆ แม้จะดึงสายตากลับมาที่หน้าจอ แต่ศีรษะก็ยังหันไปโดยอัตโนมัติ
ทำไมคนเราถึงไม่มีความเสมอต้นเสมอปลายขนาดนี้ ไหนล่ะที่ป้อนเกี๊ยวให้ ไหนล่ะที่เสียเวลาเป็นชั่วโม