ยึดใบหน้าของซังอูไว้ก่อนจะค่อยๆ ยื่นลิปบาล์มมาที่ริมฝีปากพร้อมทั้งสบตาตรงๆ ไปด้วย
มีหลายช่วงเวลาที่เขารู้สึกว่าใบหน้าของจางแจยองเร้าอารมณ์เป็นพิเศษ อย่างตอนที่ชวนไปดูหนังที่ห้องสมุด หรือตอนปลดเข็มขัดนิรภัยให้ในรถ วันนี้ก็เช่นกัน แจยองให้ความรู้สึกคุกคามเหมือนคนที่กำลังถืออาวุธแหลมคมไม่ใช่เครื่องสำอาง
ในหัวเกิดคำถามเต็มไปหมด เช่น ที่แตะริมฝีปากอยู่นี้ใช่ลิปบาล์มจริงหรือไม่ ถ้าอย่างนั้นทำไมถึงขยับอย่างเชื่องช้าและนุ่มนวลขนาดนี้ ทำไมหัวใจถึงเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งขนาดนี้ ทำไมห้องทำงานถึงร้อนขนาดนี้
‘หลับตาทำไม’
แจยองทิ้งน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเอาไว้แล้วกลับไปยังที่ของตัวเอง ส่วนซังอูรีบหนีไปล้างหน้าด้วยน้ำเย็นที่ห้องน้ำทันที กลิ่นวานิลาอ่อนๆ หลงเหลืออยู่ที่ริมฝีปาก มันเป็นกลิ่นที่เขาได้ทำความรู้จักด้วยวิธีอื่นก่อนจะได้ทาด้วยตัวเอง เขาอยากลบกลิ่นนั้นออกไป แต่ในขณะเดียวกันก็อยากเก็บไว้ ความรู้สึกที่ขัดแย้งกันนี้ทำให้เขาไม่สามารถกลับไปที่ห้องทำงานได้พักใหญ่
วันต่อมาซังอูก็เข้ามาในห้องทำงานพร้อมกับความกังวลว่าวันนี้จะเกิดอะไรขึ้น เขามองสำรวจโต๊ะของแจยองเพื่อหาปัจจัยที่ไม่คาดคิดอย่างเกี๊ยว หรือลิปบาล์ม แต
