ยิ่งกราฟิกของ สมบูรณ์มากขึ้นเท่าไร ภาพที่แจยองวาดให้บนแขนของเขาก็ค่อยๆ จางลงเท่านั้น แม้เขาไม่ได้จงใจถูสบู่ที่แขนซ้าย แต่หลังจากผ่านไปได้สองวัน รายละเอียดต่างๆ ของภาพก็หายไป ขณะที่เส้นของปากกาอ่อนลง ความตึงเครียดในห้องทำงานกลับค่อยๆ เข้มขึ้น
เห็นบอกว่าจะรอ เห็นบอกว่าแล้วแต่เขา เขาก็นึกว่าจะสามารถจดจ่อกับงานได้ แต่ดูเหมือนว่านั่นจะเป็นความคิดที่ไร้เดียงสาเกินไป แม้แจยองจะไม่บีบบังคับอะไรตามที่ให้สัญญาไว้ แต่กลับคอยกระตุ้นซังอูอยู่เป็นนัย ด้วยเหตุนั้นจึงเกิดสถานการณ์น่าอึดอัดใจขึ้นวันละครั้ง และในจุดนั้นเองซังอูก็มีส่วนผิด
‘นายปากแห้งนะ ทาลิปบาล์มไหม’
แม้จะรู้ว่าการหลุดลอกของเซลล์หนังกำพร้าเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่ซังอูกลับไม่สามารถพูดออกไปได้
‘ครับ จำเป็นมากครับ’
พอตั้งสติได้ แจยองก็เลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้ในระยะที่เข่าแตะกันแล้ว จนถึงตรงนั้นเขายังมีโอกาสกลับตัว แค่ขอลิปบาล์มมาทาเองก็จบแล้ว แต่ความคาดหวังอันไร้เหตุผลกลับขัดขวางซังอูเอาไว้
เมื่อเขานั่งนิ่ง แจยองจึงเปิดผลิตภัณฑ์รูปแบบแท่งสีขาวแล้วจับแบบปากกา ปกติแล้วซังอูไม่เคยทาลิปบาล์ม มือซ้ายของอีกฝ่ายแตะคางของเขาอย่างเป็นธรรมชาติและ
