“ไอ้พัคซองจุงนี่เป็นรุ่นพี่นายเหรอ”
“อืม…”
“เหมือนนายจะไม่รู้จัก งั้นลบนะ”
“เชิญครับ”
“อิมมินโฮนี่ใคร เจ้านี่ก็ลบด้วยได้ไหม”
“เหมือนจะเป็นคนที่ซื้อการ์ดจอไปเมื่อเทอมที่แล้ว แต่ก็เหมือนจะไม่ใช่นะครับ ลบเถอะครับ”
แจยองเหมือนจะไม่มีอะไรทำถึงได้มาจัดระเบียบรายชื่อผู้ติดต่อของซังอู แต่ปัญหาคือมาตรฐานในการลบของเขาเข้มงวดเกินไป จะลบเบอร์คนที่ไม่ได้ติดต่อกันเกินสามเดือนก็ช่างเถอะ แต่คนที่ไม่เข้าข่ายเขาก็ดึงดันจะลบ ยกตัวอย่างเช่น รยูจีฮเยที่เรียนด้วยกันในปัจจุบันซึ่งเป็นไปได้สูงว่าจะต้องติดต่อกันไปจนถึงปลายเทอม แต่เขาก็พยายามจะลบโดยไม่คิดถึงสามครั้ง
เมื่อแจยองให้สัญญาว่าจะไม่ลบข้อมูลตามอำเภอใจ ซังอูจึงยื่นโทรศัพท์ให้อีกครั้ง อีกฝ่ายเลื่อนๆ ลงไปด้านล่างก่อนจะหยุดกะทันหัน
“อะไรเนี่ย ไอ้นี่ใคร”
แจยองว่าพลางนิ่วหน้า พอเหลือบดูหน้าจอซังอูก็เห็นชื่อ ‘จงฮัน♥’ ถึงจะบันทึกด้วยรูปแบบแปลกๆ ก็เถอะ แต่จู่ๆ จะมาเรียกว่าไอ้นี่ได้อย่างไร ซังอูรู้สึกขุ่นเคืองใจเล็กน้อยจึงยื่นมือออกไป
“พอแค่นี้แล้วคืนโทรศัพท์มาได้แล้วครับ”
“ฉันถามว่าใคร”
“ส่งมาครับ ผมรู้นะครับว่ารุ่นพี่กำลังดึงเวลาไปเรื่อยๆ เพราะไม่อยากทำงาน”
“ก็ถามว่าใ
