ครไง”
สุดท้ายแจยองก็ขึ้นเสียงด้วยหน้าตาเคร่งขรึม ซังอูกอดอกจ้องอีกฝ่าย ไอ้บ้านี่ ทำตัวดีได้ไม่กี่วันก็เผยธาตุแท้เสียแล้ว จางแจยองควรเข้ารับการบำบัดอาการควบคุมความโกรธไม่ได้อย่างที่คิดจริงๆ
“เฮ้ย”
อีกฝ่ายพูดด้วยสีหน้าและน้ำเสียงหงุดหงิด
“ฉันถามอยู่นะ ถามตั้งสองครั้ง”
“ชื่อ ชู จงจา ฮันจา[1] อายุห้าสิบห้าปี อาชีพนักกวี พอใจหรือยังครับ”
แจยองมองซังอูสลับกับมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยสีหน้าพูดไม่ออก เจ้าตัวอ้าปากค้างก่อนจะแค่นหัวเราะออกมา จากนั้นก็ขมวดคิ้วมุ่นและยกฝ่ามือขึ้นปิดตา
“โลกนี้มีใครเขาเมมชื่อพ่อแบบนี้กันบ้าง”
ตอนซื้อโทรศัพท์มือถือเครื่องแรก ซังอูก็บันทึกเบอร์โทรของพ่อด้วยชื่อจริงว่า ‘ชูจงฮัน’ แต่พอพ่อมาเห็นเข้าก็ไปดื่มเหล้าอย่างหนัก พอกลับมาก็บอกว่าเขาทำตัวเย็นชากับครอบครัว แล้วก็เรียกคนในครอบครัวมารวมกันและร้องไห้ให้ดู หลังจากนั้นก็ถูกรบเร้าขอให้แก้ชื่อ สุดท้ายก็ได้ออกมาเป็นผลลัพธ์ที่เห็นพ้องต้องกันอย่างที่เห็น
“ใส่หัวใจไปเรื่อยมันทำให้คนเข้าใจผิดนะ”
“ไม่ได้ใส่ไปเรื่อยซะหน่อยครับ ถ้าไม่มีพ่อ ผมอาจจะไม่ได้เกิดมาก็ได้”
“นี่มันบ้าชัดๆ”
จู่ๆ ยูนาก็ตะโกนขึ้นมาแล้วออกจากห้องทำงานไป สิ้นเสียงปิดประตูดั
