งปัง แจยองก็ไล่ดูรายชื่อติดต่อทั้งหมด มือที่เลื่อนหน้าจอลงไปเรื่อยๆ หยุดชะงักอีกครั้ง
“คุณชูซังฮีนี่คือพี่สาว?”
“ครับ”
“ทำไมไม่ใส่หัวใจล่ะ”
“ทำไมผมต้องใส่ด้วยล่ะครับ พี่น้องเป็นศัตรูกันตั้งแต่เกิดครับ”
พอคิดถึงพี่สาว ซังอูก็หงุดหงิดขึ้นมาในทันใด เขาหักนิ้วตัวเองเสียยังจะดีกว่าถ้าต้องใส่หัวใจไว้หลังชื่อผู้หญิงคนนั้น
“พี่สาวสวยปะ ถ้าหน้าคล้ายนายก็น่าจะสวยนะ”
“โคตรขี้เหร่เลยครับ”
“ไม่มีรูปเหรอ”
“ผมไม่เก็บรูปสัตว์ประหลาดครับ”
แจยองดูรายชื่อติดต่อไปจนสุดโดยไม่พูดอะไร รายการสุดท้ายเป็น ‘ฮวังกึมรเย’
“คุณแม่เหรอ ตรงนี้ก็ไม่มีหัวใจแฮะ”
“ท่านไม่ได้ขอน่ะครับ”
แจยองพยักหน้าแล้วปิดรายชื่อติดต่อ ซังอูยื่นมือออกไปเพราะคิดว่าได้เวลาขอคืนแล้วแต่อีกฝ่ายกลับเปิดอัลบัมรูปขึ้นมา ในอัลบัมมีรูปไวต์บอร์ดสองสามรูปกับอีกหนึ่งโฟลเดอร์
“โฟลเดอร์นี้หรือว่า…”
“เอาคืนมาครับ!”
ซังอูพุ่งเข้าใส่แจยองก่อนที่ฝ่ายนั้นจะแตะโฟลเดอร์ ถึงอย่างไรอันที่เก็บไว้ในคอมพิวเตอร์ก็ถูกจับได้แล้ว จะเห็นเวอร์ชั่นมือถือด้วยก็คงไม่ต่างกันเท่าไร แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อยากเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายล้อเลียนตัวเองต่อหน้าต่อตาแบบนี้
“เอ๊ะ ทำอะไรเนี่ย ไอ้เด็ก
