โรคจิตนี่…”
แจยองยื่นมือไปด้านหลังจนสุด ซังอูตั้งหน้าตั้งตาจะชิงโทรศัพท์คืนมาจึงคว้าแขนของอีกฝ่ายแล้วดึงมาโดยไม่ระวัง จากนั้นอกของทั้งคู่ก็สัมผัสกันเหมือนกำลังโอบกอด
“จับ…ตรงไหนอยู่น่ะ”
ซังอูแข็งค้างอยู่ชั่วครู่ก่อนจะรู้ตัวว่าตัวเองเอามือยันต้นขาด้านในของแจยองอยู่ แม้จะรีบเอามือออก แต่ริมฝีปากหน้าไม่อายของอีกฝ่ายก็ยังคลี่ยิ้ม ลิ้นของแจยองปรากฏตัวออกมากวาดริมฝีปากอย่างเนิบช้าก่อนจะหายไป ซังอูแพ้การยั่วยวนแบบนั้นมาก คราวนี้ก็เช่นกัน สัญชาตญาณของเขาถูกปลุกให้ตื่นขึ้น
ครั้งสุดท้ายคือเมื่อเก้าวันก่อน วันนี้ริมฝีปากนั้นจะเป็นกลิ่นวานิลาอีกไหมนะ ห้องทำงาน ร้านเหล้า ห้องทำงาน รถของแจยอง ข้อมูลทั้งสี่เกี่ยวกับการจูบแวบขึ้นมาในหัว แต่แค่ความทรงจำมันไม่พอ แค่ความทรงจำ…
แม้จางแจยองบอกว่าจะรอ แต่ในขณะเดียวกันอีกฝ่ายก็เป็นคนที่ร้อนใจอยากจะนอนกับซังอูสักครั้ง ทว่าถึงจะอยู่ในจุดที่รั้งสะโพกเข้าไปกอด แต่แจยองก็ยังสบตาอย่างสุขุมเยือกเย็น ราวกับล่วงรู้ถึงความปรารถนาของซังอูที่อยากจะทึ้งเส้นผมของเขาและจูบอย่างรุนแรง
ซังอูรู้สึกเจ็บปวดราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบหัวใจ อย่างไรก็ตามซังอูเป็นส่วนหนึ่งของอารยธรรม
