ที่พัฒนาไปไกลแล้ว ครั้งหนึ่งเขาหวั่นไหวเพราะความปรารถนาทางกายและจุ่มเท้าลงไปในอนารยธรรม แต่หลังจากล้มเหลวอย่างน่าสมเพช เขาก็ได้กุมบังเหียนแห่งความใคร่ สำหรับคนมีการศึกษา แรงกระตุ้นทางเพศเป็นเพียงสิ่งที่ต้องควบคุมเท่านั้น หากปล่อยให้สัญชาตญาณชักจูงก็คงไม่ต่างอะไรกับพวกคนเถื่อน
ซังอูปิดปากแน่นและยืดแขนออกไปฉวยเอาโทรศัพท์มือถือที่ถูกแกว่งไปแกว่งมาในอากาศคืนมา เขาหันหลังทันทีเพื่อปกป้องเกียรติของอารยชน จากนั้นก็ได้ยินเสียงพึมพำแผ่วเบา
“น่าเสียดาย”
ตอนนี้เขาไม่มีแรงจะทนอยู่ในห้องทำงานไปมากกว่านี้แล้ว ซังอูถอดปลั๊กโน้ตบุ๊กแล้วจัดการเก็บลงในกระเป๋าเป้อย่างลวกๆ
“อดทนเก่งไม่ใช่เล่นเลยนะ”
“เดิมทีก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้วครับ”
“ไร้ประโยชน์”
“อันนี้ชมหรือด่าครับ”
“ด่า”
เขาไม่สนใจคำพูดนั้น ได้เวลากลับบ้านแล้ว
