มนาที นี่ผ่านไปสิบสามนาทีแล้ว
เขานั่งเหม่อลอยรอต่อไปอีกสองนาทีประตูก็เปิดเข้ามา ยูนาเดินเข้ามาก่อนและนั่งตรงที่ของตัวเอง แจยองถือพิซซ่ากล่องใหญ่พร้อมกับโคล่าเข้ามาแล้ววางลงบนโต๊ะของซังอู พอเปิดกล่องฝ่ายนั้นก็หยิบพิซซ่าชิ้นหนึ่งยื่นมาให้ แม้ซังอูจะสงสัยในความใจดีที่ไม่จำเป็นแต่ก็รับพิซซ่าชิ้นนั้นมาแล้วเริ่มกัดจากด้านปลาย พิซซ่ายังอุ่นๆ อยู่ แจยองหยิบพิซซ่าขึ้นมาอีกชิ้นโดยคราวนี้เอาใส่ปากตัวเอง ยูนาลากเก้าอี้มาทางโต๊ะของพวกเขา
“ไม่หยิบให้กูบ้างอะ”
“ไม่มีมือมีตีนเหรอ”
“อย่าให้พูดเลย…”
หญิงสาวดึงพิซซ่าออกมาชิ้นหนึ่งอย่างแรงแล้วยัดใส่ปากทีเดียวครึ่งชิ้น พวกเขาเอาแต่กินโดยไม่พูดอะไรกันอยู่ครู่ใหญ่ พอกินกันไปคนละสองสามชิ้นแล้ว จู่ๆ ยูนาก็เอ่ยกับซังอู
“เฮ้ย ขอเบอร์หน่อย”
หน้าจอโทรศัพท์ที่ถูกยื่นมามีรอยแตกร้าวเหมือนรูปใยแมงมุม และมีเจลลี่เคสสีส้มเรืองแสงน่าสะเทือนใจห่อหุ้มตัวเครื่อง
“เอาไปทำไมครับ”
“แค่อยากได้ อีกหน่อยน่าจะได้เจอนายที่ห้องทำงานบ่อยๆ ไง อาจจะมีเรื่องให้ติดต่อกันก็ได้”
‘ไม่น่ามีนะ’
ซังอูเห็นต่างในใจแต่ก็ยังปลดล็อกโทรศัพท์แล้วกดเบอร์ตัวเองให้ จากนั้นยูนาก็กดโทรเข้ามาประมา
