นเพียงเพื่อให้ช่วยปิดไฟให้ขึ้นมา ก่อนที่ซังอูจะตัดสินใจสู้กับยูนาสักตั้ง แจยองก็เดินผ่านระหว่างพวกเขาไป
“มึงจะไปไหนอีกล่ะ”
“สูบบุหรี่”
“งั้นก็รับพิซซ่ามาด้วย อะ นี่บัตร”
ยูนายื่นบัตรเครดิตให้พลางสะบัดมือ แต่แจยองกลับเดินไปที่ประตูโดยไม่หยุดรับ เขาพูดทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งก่อนจะออกจากห้องไป
“กูจ่ายเอง คราวหน้าอย่าไปสั่งซังอูแบบนั้นอีก”
“หา?”
ยูนาถามกลับอย่างมึนงง แต่แจยองออกไปแล้ว ยูนาสบถพลางเดาะลิ้น ขึ้นลงแค่สามชั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่แท้ๆ หญิงสาวนึกโมโหที่แจยองทำเป็นสร้างภาพแล้วทำให้เธอกลายเป็นคนไม่ดี
“นี่ เหมือนมันจะแสร้งทำตัวเป็นคนดีเพราะทำงานกับนาย แต่อย่าไปโดนหลอกล่ะ เข้าใจไหม”
“ผมรู้ครับ ผมเจอมาเยอะแล้ว”
“ซังอูยา~ ซังอูยา~ แหวะ… เป็นบ้าอะไรวะนั่น ใครดูก็รู้ว่ามันสนใ…”
จู่ๆ ยูนาก็ปิดปากลง ใบหน้าหงุดหงิดเปลี่ยนเป็นฉงน เธอเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง
“ฉันก็จะไปสูบบุหรี่หน่อยนะ เดี๋ยวมา”
จากนั้นหญิงสาวก็ออกจากห้องทำงานไป ซังอูไม่ได้สนใจ เขาเซฟงานแล้วจัดเก็บโต๊ะ เก็บขยะบนโต๊ะแจยองไปทิ้ง แล้วออกไปล้างมือที่ห้องน้ำ แต่ถึงอย่างนั้นพอกลับมาที่ห้อง แจยองกับยูนาก็ยังไม่กลับมา ไหนว่าพิซซ่าจะมาส่งในอีกสา
