วันต่อมา นานแล้วที่ซังอูไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขแบบนี้ แม้เขากับดีไซเนอร์จะมีความเห็นไม่ตรงกันในเรื่องการปล่อยให้เล่นฟรี[1] แต่มันก็ไม่ใช่การทุ่มเถียงกันด้วยอารมณ์
ตอน 20:43 น. ยูนาบอกว่าจะสั่งพิซซ่าเพราะคืนนี้เธอจะโต้รุ่ง และถามความเห็นว่าอยากกินอาหารประเภทไหนหรือไม่ แจยองพูดเพ้อเจ้อว่าถ้าไม่ใช่แบรนด์เฉพาะก็จะไม่กิน ทั้งที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนจ่าย ยูนาจึงด่าไปว่าไม่รู้จักเจียมตัว แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังสั่งพิซซ่าจากร้านที่ว่า
“ค่ะ สวัสดีค่ะ…อีกสามนาทีเหรอคะ…ค่ะๆ ค่า!…พิซซ่ามาแล้วนะ ชูซังชู นายลงไปชั้นหนึ่ง ไปรับมาไป”
ยูนาพูดหลังจากได้รับโทรศัพท์จากคนส่งพิซซ่า ซังอูมองการ์ดที่หญิงสาวยื่นมาให้นิ่งๆ
“ทำไมถึงเป็นผมล่ะครับ”
“ก็ในที่นี้นายเป็นเด็กน้อยที่สุดไง”
“ที่นี่มีเด็กน้อยที่ไหนครับ”
“อย่ามากวนประสาทน่า เดิมทีเรื่องแบบนี้ก็เป็นหน้าที่ของคนที่เด็กที่สุดอยู่แล้ว”
“ใช่ว่าเด็กกว่าแล้วจะเหนื่อยน้อยกว่าหรือเวลามีค่าน้อยกว่านี่ครับ”
“เอาอีกละ ไปซะให้มันจบๆ เถอะน่า!”
การคิดว่าคนอายุน้อยต้องเป็นฝ่ายจัดแจงทุกอย่างเป็นวิธีคิดที่ไม่สมเหตุสมผลสิ้นดี เขานึกถึงใบหน้าอันน่าหมั่นไส้ของพี่สาวที่เรียกเขาอย่างเร่งร้อ
