รกลขนาดใหญ่ที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนแขนของตัวเอง
“รุ่นพี่”
“ทำไม”
“เหมือนพ่อมดเลยครับ”
ริมฝีปากของแจยองวาดเป็นเส้นโค้ง เขาอยากมองตาอีกฝ่าย แต่ปีกหมวกเวรนั่นกลับบังอยู่ ซังอูชักจะเกลียดหมวกเบสบอล เกลียดแม้กระทั่งทีมเบสบอลในเมเจอร์ลีก
“ถอดหมวกหน่อยครับ”
“ทำไม”
“ไม่บอกครับ”
หึ ไหล่ของแจยองสั่น ทำให้บุ้งกี๋ที่กำลังวาดบิดเบี้ยวไป ซังอูกรีดร้องอยู่ในใจ ทันใดนั้นอีกฝ่ายก็ใช้ปลายปากกาด้านกว้างระบายทับส่วนที่เลอะ และเริ่มวาดใหม่ใต้ส่วนนั้น
“ไม่ได้ นายเองก็ต้องโดนซะบ้าง”
หลังจากนั้นครู่หนึ่งแจยองก็พูดขึ้น
‘พูดอะไรของเขา’
ซังอูเบะปากมองบน
“ถ้ารำคาญก็พูดมาตรงๆ เถอะครับว่ารำคาญ”
แจยองเพียงแต่หัวเราะเท่านั้น เจ้าตัวเอาแต่วาดรูปโดยไม่ตอบอะไร
