วันนั้นก็ลบจนเหนื่อย”
“อุตส่าห์ตั้งใจวาดขนาดนี้ จะมาลบง่ายๆ ไม่ได้สิ”
จากนั้นแจยองก็วาดล้อต่อไปเงียบๆ ซังอูนึกว่าคนมักง่ายอย่างอีกฝ่ายจะวาดแค่วงกลม แต่กลับตั้งปลายปากกาขึ้นแล้ววาดดอกยางเป็นรูปฟันเฟืองเพื่อใส่รายละเอียด
ซังอูเริ่มรู้สึกแปลกๆ เพราะคนที่กำลังแนบชิดและวาดรูปที่เขาชอบมากที่สุดลงบนร่างกายของเขาไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นจางแจยอง เขาจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแบบนั้น แค่จางแจยองคนเดียวก็มากเกินพอแล้ว นี่จางแจยอง+รถแบ็คโฮ หัวใจของเขาไม่มีทางปกติได้เลย โชคดีที่เขาอยู่ในสภาพที่มีสติครบถ้วน ถ้าอยู่สภาพดื่มเหล้าเข้าไปมากจนขาดการยับยั้งชั่งใจล่ะก็ เขาอาจโถมขึ้นคร่อมอีกฝ่ายโดยไม่สนกฎเกณฑ์ก็เป็นได้
ซังอูมีความสุขอย่างเงียบๆ กับความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความยินดี ความว้าวุ่นใจ ความอึดอัดใจ และความใคร่ ตอนที่รู้สึกแบบนั้นครั้งแรก เขาไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร มาตอนนี้พอได้สัมผัสกับความรู้สึกนั้นหลายครั้งเข้า เขาก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใหม่ขนาดนั้นแล้ว
นอกจากเสียงของปากกา ภาพวาดนั้นเกิดขึ้นท่ามกลางความเงียบอันสมบูรณ์แบบ แจยองเริ่มวาดจากล้อ ขึ้นไปที่ตัวรถ และจบที่แขนกล ซังอูรู้สึกตื่นเต้นกับเจ้าเครื่องจัก
