ซังอูจ้องมองแจยองนิ่งๆ แล้วหันหลังให้ พอเอื้อมมือไปจับแขนก็ถูกสะบัดออกอย่างแรงทันที ทำเอาชายหนุ่มเซถอยหลัง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำท่าจะกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง แจยองจึงพุ่งตัวไปข้างหน้าและสอดแขนผ่านประตู ทำให้ซังอูปิดประตูไม่สำเร็จ พอไม่รู้จะทำอย่างไร จึงหนีไปอยู่ตรงมุมแคบๆ ในห้องน้ำ เอามือปิดหน้า แล้วแนบหน้าผากกับผนัง มันไม่ใช่น้ำตาที่แค่เอ่อขึ้นมาเล็กน้อย แต่มันไหลอาบแก้ม
‘อา… ขี้โกงนี่หว่า’
แจยองถึงกับสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปชั่วขณะ หนามแหลมที่ห่อหุ้มหัวใจอย่างแน่นหนาเพื่อปกป้องตัวเองถูกทำลายลง คำพูดที่ลับคมไว้เป็นอาวุธในการโจมตีซังอูกลับทื่อและแตกหักในที่สุด ในทางมนุษยธรรมแล้ว การร้องไห้ระหว่างต่อสู้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ
แจยองปล่อยซังอูไว้อย่างนั้นพักใหญ่ด้วยความกลัวปนสงสาร ในพื้นที่ที่เงียบสนิทมีเพียงเสียงลมหายใจที่ไม่สม่ำเสมอดังลอดออกมา ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร อีกฝ่ายถึงเปิดน้ำล้างหน้า
“ดีขึ้นบ้างหรือยัง”
โชคดีที่ความก้าวร้าวของซังอูเหมือนจะลดลงอย่างเห็นได้ชัด เจ้าตัวเดินผ่านแจยองตรงไปที่เตียง พันผ้าห่มอย่างแน่นหนาตั้งแต่คอจรดเท้า แล้วนั่งห่อตัวพิงอยู่มุมเตียงราวกับดักแด้ เป็นท่าท
