างป้องกันตัวที่เปิดให้เห็นแค่ดวงตาท่ามกลางกองผ้าห่ม
แจยองแอบเดาะลิ้นพลางดึงทิชชู่สองสามแผ่นจากบนโต๊ะไปวางไว้ที่ปลายเท้าของซังอู แล้วไปนั่งหมิ่นๆ อยู่ที่ปลายเตียงให้ไกลจากอีกฝ่ายมากที่สุด และปล่อยให้เวลาผ่านไป
“รุ่นพี่ไม่รู้หรอกครับ”
จู่ๆ ซังอูก็เอ่ยขึ้น
“ไม่ว่าจะช่วยตัวเองยังไงก็แก้ปัญหาอะไรไม่ได้… มันเอาแต่ตั้งโด่ขึ้นมาตลอด แถมยังขาดความยั้งคิดอีก”
แจยองตัดสินใจที่จะฟังซังอูพูด แทนที่จะขัดจังหวะด้วยการบอกว่า ‘เหมือนฉันเลยนี่’
“ในหัวเอาแต่คิดเรื่องผสมพันธุ์ด้วยครับ ชีวิตช่วงนี้ไม่ดีเลย รุ่นพี่อาจจะคิดง่ายๆ แต่สำหรับผม…”
ซังอูอธิบายอย่างละเอียดว่าตัวเองลำบากแค่ไหน เสียหายเพราะแจยองเท่าไร แม้คำพูดที่ว่าอยากจะฉีดยาให้ไข่ฝ่อไปเสียจะฟังดูน่ากลัวไปหน่อย แต่แจยองก็ฟังเงียบๆ ไม่พูดแทรก แต่ยิ่งฟัง แทนที่จะเห็นใจสถานการณ์ของอีกฝ่าย เขากลับยิ่งวิตกจริต
เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไรดี อีกฝ่ายจะเชื่อไหมว่านั่นเป็นเรื่องปกติ เป็นสัญชาตญาณของมนุษย์ เป็นความทุกข์ใจที่คนโดยทั่วไปก็ประสบในยามใช้ชีวิต แจยองพยายามเรียบเรียงคำพูดอย่างละเอียดรอบคอบอยู่ในหัว ชูซังอูเป็นพวกเลือกรับฟังคำพูดของคนอื่น แต่ในขณะเดียวกั
