ซังอูยังคงปิดตาปล่อยให้ความเงียบดำเนินไปครู่ใหญ่
“จะชวนให้เข้าไปทำกันในบ้านเหรอครับ”
หมู่นี้อีกฝ่ายความรู้สึกไวขึ้นมาก
“ไม่อยาก?”
อาการของอีกฝ่ายเหมือนจะดูแปลกๆ มาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว แจยองเข้าใจว่าต้องมีความรู้สึกต่อต้านอยู่บ้าง แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้เรียบง่ายแบบนั้น อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ต้องการอยู่ตรงหน้านี้แล้ว ชายหนุ่มจึงไม่มีเวลามาใส่ใจซังอู และตอนนี้ก็เช่นกัน เพราะแม้จะปลดปล่อยไปแล้วหนึ่งครั้ง แต่เจ้าท่อนเนื้อไร้หัวคิดของเขาก็ยังคงตั้งโด่อยู่เช่นเดิม
“ก่อนอื่น… ช่วยถอยออกไปก่อนครับ ผมมีเรื่องจะพูด แต่พูดในสภาพนี้ไม่ได้หรอกครับ”
อีกฝ่ายคงจะหมายถึงสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ผมเปียกชื้น แก้มเลอะคราบสีขาวขุ่น แถมตรงนั้นยังตั้งตรง แจยองทอดสายตามองลงไปที่ซังอูนิ่งๆ พลันเกิดอารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นมา แต่ก็ยอมกลับไปยังที่นั่งคนขับ เขาจัดการสวมกางเกง เปิดคอนโซลหน้ารถแล้วหยิบถุงยางอนามัยที่เตรียมพร้อมไว้สำหรับวันนี้ยัดใส่กระเป๋ากางเกง ส่วนเสื้อผ้านั้นเขาคิดว่าอย่างไรเดี๋ยวก็ต้องถอดจึงไม่ได้ใส่ให้เรียบร้อย
ในชั่วพริบตานั้นซังอูลงจากรถและเดินไปที่ตึกอย่างรวดเร็ว ทำไมสภาพถึงดูเหมือนกำลังหลบหนี? แจยองรีบลงจากรถแ
