ล้ววิ่งตามไป
ใช่แล้ว อีกฝ่ายกำลังหนี เพราะเสื้อเชิ้ตที่หลุดลุ่ยของซังอูปลิวสะบัดขณะวิ่งขึ้นบันไดทีละสองขั้น แจยองไล่ตามไปในทันใดก่อนจะจับซังอูได้ที่บันไดชั้นสาม เขาสวมกอดเอวสอบนั้นตามอำเภอใจจากด้านหลัง เจ้าตัวจึงหันกลับมา
“ทำไมถึงหนีล่ะ”
ที่บันไดของอะพาร์ตเมนต์ไม่มีไฟ ดวงตาของซังอูจึงสะท้อนกับแสงจากไฟถนนที่ส่องผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง ดวงตาที่เคยไร้ความรู้สึกในครั้งแรกที่เห็น มาตอนนี้กลับเก็บกักความเกลียดชังและความรำคาญเอาไว้ เมื่อมองทะลุผ่านความรู้สึกผูกพันที่คลุมเครือก็จะพบกับความร้อนแรงบางอย่าง ทว่าแจยองก็เห็นความละล้าละลังที่สั่นไหวอยู่เบื้องหลังความร้อนแรงนั้นด้วยเช่นกัน ทำไมล่ะ? ช่วงเวลาที่จะมีความสุขให้สมใจยังไม่พอ ทำไมถึงทำสีหน้ายุ่งยากแบบนั้น เห็นว่ามีเรื่องจะพูด สงสัยเขาจะเพิกเฉยมากเกินไป แต่แจยองไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น เขากระชับอ้อมแขนที่โอบรัดรอบเอวของซังอู
‘ทั้งที่มีวิธีที่ดีกว่า แล้วทำไมต้องพูดด้วย’
เขาพร้อมแล้วที่จะใช้ร่างกายแสดงความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในหัวใจและสูบฉีดไปตามเส้นเลือด เขารั้งร่างของซังอูเข้ามาแล้วหลับตาฝังริมฝีปากลงบนต้นคอ ฝ่ามือลูบไล้ไปตามแผ่นหลังแน่น ส่วนริมฝีปากเค
