ลื่อนก็ตัวขึ้นไปด้านบน
ร่างกายของซังอูร้อนผ่าวเหมือนคนเป็นไข้ นิ้วมือของแจยองขยับจากแผ่นหลังลงไปที่เอว เคลื่อนตัวขึ้นไปตามสีข้างและสัมผัสซี่โครงทีละซี่ ขณะที่รู้สึกจั๊กจี้ใต้วงแขน แขนเสื้อก็ถูกดันออก นิ้วมือลากไล้ไปตามกล้ามเนื้อบนแขนลงมาจนถึงมือแล้วสอดประสาน
ทันทีที่ลืมตาขึ้น อกของแจยองก็ถูกดันไปข้างหลังอย่างแรง ถอยไปได้สองก้าวแผ่นหลังก็สัมผัสกับผนังเย็น สัตว์ร้ายที่เข้ามาประชิดตัวนิ่วหน้าอย่างทรมาน
“เอาแต่… ทำให้พูดไม่ได้อยู่ได้”
สองริมฝีปากห่างกันไม่ถึงคืบ นอกจากกลิ่นเหล้าแล้ว เห็นได้ชัดว่ายังมีฮอร์โมนที่กระจายออกมาปลุกเร้าเขาอยู่ด้วย ไม่อย่างนั้นคงอธิบายอารมณ์ที่พลุ่งพล่านนี้ไม่ได้
“ทำไม… ถึงชอบล่อลวงให้คนเขาลำบากล่ะครับ”
หน้าผากของซังอูสัมผัสกับหน้าผากของแจยอง เมื่อถูกอีกฝ่ายใช้ฝ่ามือปิดตา การมองเห็นของแจยองจึงมืดสนิท หัวใจเต้นแรงราวกับจะระเบิดออกมา ทันใดนั้นริมฝีปากของซังอูก็สัมผัสกับลำคอของแจยอง แจยองคล้ายรู้สึกเหมือนถูกกดดันให้ต้องทำแบบเดียวกันจึงกัดลงไปบนต้นคอของอีกฝ่ายเหมือนก่อนหน้านี้ ลิ้นร้อนเย้าแหย่กระดูกซี่โครง สติของแจยองพร่ามัวแม้จะถูกลูบไล้อย่างเงอะงะ บันไดขึ้นตึกที่เงีย
