บสนิทเต็มไปด้วยเสียงเฉอะแฉะจากการเลีย
แจยองทนได้ไม่เท่าไรก็กอดซังอูไว้แน่นในอ้อมแขน จากนั้นดันอีกฝ่ายขึ้นบันไดไปจนเจอกับพื้นที่ราบขนาดไม่ถึงหนึ่งพย็อง[1]และผลักให้ชิดผนัง ในตอนนั้นเองซังอูก็คว้าข้อมือของแจยองแล้วผลักเข้ามุม
“ตอนนี้เป็นคิวของผมนะครับ”
ซังอูเริ่มเลียต่อจากที่หยุดไปเมื่อครู่โดยไม่พูดอะไร และใช้มือกักไว้ด้วยกลัวว่าแจยองจะหลุดออกไปได้ แจยองปล่อยให้ซังอูทำตามใจ แต่การอยู่เฉยๆ มันยากเกินไป ร่างกายของเขาอยู่ไม่สุข เขาอยากจะถอดเสื้อผ้าของซังอูออกให้หมด จับนอน แล้วหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ข้างในนั้นจะแคบแค่ไหน อีกฝ่ายจะตื่นตัวขนาดไหน และจะครวญครางแบบไหน เขามัวแต่คิดถึงเรื่องเหล่านั้นจนรู้สึกชาไปทั้งหัว
“เข้าไปในห้องกันก่อนเถอะ”
แจยองคว้าข้อมือของซังอูที่สอดเข้ามาในลูบไล้บริเวณสะโพกตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แล้วค่อยๆ ก้าวขึ้นบันได ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าการปลดล็อกประตูช่างยาวนานเหลือเกิน แจยองคิดว่าเขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว แต่บางทีถ้าเขาเข้าไปสัมผัสหน้าอกของซังอูแล้วขบใบหูจากด้านหลังตอนนี้อาจยิ่งทำให้เวลายืดเยื้อออกไป ซังอูกดรหัสผิดถึงสามครั้งประตูถึงเปิดออก
ทันทีที่เข้าไปใ
