นพื้นที่มืด แจยองก็เข้าไปโอบกอดร่างของซังอูแล้วดันอีกฝ่ายไปด้านหลัง เขาหาตำแหน่งของเตียงอย่างคร่าวๆ ดันอีกฝ่ายนอนลงไปแล้วตามไปขึ้นคร่อมทันที ขณะที่กำลังจะจูบ ซังอูก็หันหน้าหนีพลางดันแจยองออก
“ผมต้องการ...เวลาเตรียมตัวครับ”
แจยองไม่สนใจคำพูดของอีกฝ่าย เขาจับคางของคนใต้ร่างให้หันกลับมามองตนแล้วประทับริมฝีปากลงไป ซังอูใช้แรงฮึดดันหน้าของแจยองออก
“ผมบอกว่าต้องเตรียมตัวไงครับ… อา รุ่นพี่ ขอร้องล่ะ…”
แจยองปลดกระดุมกางเกงของซังอูแล้วดึงลง ในตอนนั้นเองซังอูถึงหยัดกายขึ้นและตะคอกด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว
“ขอเถอะ! หยุดแล้วให้เวลาผมเตรียมใจหน่อยครับ”
ระหว่างที่กำลังตกใจกับเหตุการณ์ไม่คาดคิด แจยองก็ได้ยินเสียงปิดประตูอย่างแรง เขาหันไปมองประตูที่น่าจะเป็นประตูห้องน้ำนิ่งๆ จากนั้นลุกขึ้นด้วยความรู้สึกว่างเปล่าแล้วเดินไปหน้าประตู ก๊อกๆ เขาเคาะประตูแล้วแนบหูฟังเสียงแต่กลับไม่ได้ยินเสียงอะไร
“เป็นอะไรหรือเปล่า?”
“ช่วยรอสักครู่เถอะครับ แค่ครู่เดียว”
จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงน้ำ มันฟังดูไม่เหมือนเสียงฝักบัว คิดว่าอีกฝ่ายคงล้างหน้าตรงอ่างล้างหน้า แจยองยืนพิงผนังอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะนั่งลงบนพื้นอย่างเหม่อลอย
เม
