ึงทำอะไรไม่ได้เลย!”
“ทำไมมึงพูดอะไรไม่รู้เรื่องแบบนี้วะ!”
แจยองตะโกนและเอาหัวด้านหลังโขกประตู ก่อนจะไถลลงไปนั่งกับพื้น บางทีแค่คิดจะทำอะไรกับหมอนี่ก็คงเป็นเรื่องโง่แล้ว ไอ้คนขี้ขลาดที่เอาแต่มุ่งไปบนเส้นทางที่ตัวเองรู้จัก ไม่ก้าวขาไปเฉียดเส้นทางที่น่าสงสัย ทำแต่อะไรที่เคยชิน
“มึงอยู่อย่างนั้นไปทั้งชีวิตเถอะ ทำสิ่งที่เคยทำ ใส่ชุดที่เคยใส่ แดกของที่เคยแดก ไม่ผิดจากแผนชีวิตอันดีเลิศแม้แต่สักนิ้ว”
“ผมก็ใช้ชีวิตอย่างดีมาตลอดนั่นแหละครับ จนกระทั่งรุ่นพี่โผล่มา”
คราวนี้ก็เหมือนเดิมสินะ ตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดทั้งนั้น ทุกอย่างเป็นความผิดของเขา แจยองรู้สึกปวดหัวตุบๆ พอคิดว่าเรื่องที่ตนเข้าไปแทรกแซงชีวิตของอีกฝ่ายจนสับสนวุ่นวายเป็นเรื่องจริง เขาก็ยิ่งปวดหัว แต่มันไม่ใช่ความสัมพันธ์ฝ่ายเดียว ถ้าแจยองทำลายชีวิตประจำวันของซังอู ซังอูเองก็ไม่ต่างกัน ที่แจยองใส่ใจซังอู ที่ทุ่มแรงทุ่มเวลาทำเกมให้ ต่างฝ่ายต่างได้รับผลกระทบซึ่งกันและกัน แต่ไอ้เด็กเวรนั่นไม่ได้รับรู้เลยสักนิดว่ามันเป็นเรื่องระหว่างคนสองคน ในความคิดของซังอูมีแต่ผู้ร้ายกับผู้เสียหาย และแค่ร้อนใจเพราะอยากปกป้องชีวิตประจำวัน แจยองหงุดหงิดกับเรื่อง
