ขาโกรธสุดขีดจนแผดเสียงตะคอกออกมา แม้ซังอูจะทำตัวดี แต่ก็มีนานๆ ครั้งที่แกล้งหลอกให้ว้าวุ่น และทุกครั้งแจยองไม่เคยหวั่นไหว
“ทำไมเป็นคนไม่มีหัวคิดแบบนี้วะ”
“ผมขอให้กลับไปไงครับ”
“ออกมา อย่าเอาแต่หลบ ไอ้สัตว์ ถ้าจะพูดแบบนั้นก็มาพูดต่อหน้ากูดิวะ”
อีกฝ่ายนิ่งไม่ตอบ ชูซังอูมีปัญหาอะไรกันแน่ พอทำท่าจะไปได้ดีก็หาเรื่องมาให้หัวร้อนอีกแล้ว และคราวนี้ดันเป็นเรื่องที่แย่ที่สุดเลยด้วย
แจยองด่าระบายอารมณ์ใส่ประตู เขาเหมือนกลายเป็นไอ้ตัวผู้ที่หงุดหงิดเพราะไม่ได้มีเซ็กซ์จนรู้สึกทุเรศตัวเอง แต่เขาก็ไม่มีอารมณ์จะมารักษาหน้าแล้ว แม้จะด่ากราดไปแล้วรอบหนึ่งแต่ความรู้สึกของเขาก็ไม่ได้ดีขึ้นสักนิด ซังอูเงียบไปครู่ใหญ่ จากนั้นเสียงต่อยประตูก็ดังขึ้น ปัง
“รุ่นพี่ก็ง่ายสิครับ! แค่อยู่เฉยๆ ก็พอแล้วนี่!”
“พูดเรื่องอะไรของมึงอีก กูไปทั้งอย่างนี้ไม่ได้หรอกนะ ออกมาพูดให้เข้าใจด้วย ไม่งั้นกูไม่ไปไหนทั้งนั้น”
“ออกไปแล้วยังไง? ออกไปแล้วก็จูบกัน… สัมผัสกัน…อย่างไม่มีสติ ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ แบบนั้นไม่ใช่เหรอครับ!”
“ยับยั้งชั่งใจไม่ได้ก็ให้มันเป็นไปสิ แล้วก็ไม่ต้องตั้งสติด้วย!”
“พูดอะไรง่ายๆ แบบนั้นได้ยังไงครับ เพราะรุ่นพี่ผมถ
