ไม่มีชิ้นไหนที่ไม่เคยเห็น เขาแอบคิดอยู่ว่าอีกฝ่ายคงมีหลักเกณฑ์ในการสวมเสื้อผ้า เพราะดูคล้ายกับจัดลำดับไว้แล้ว
ในห้องมีโต๊ะอยู่สองตัว ตัวหนึ่งมีเพียงโคมไฟตั้งอยู่ น่าจะมีไว้สำหรับอ่านหนังสือ ส่วนอีกตัวที่ใหญ่กว่าเป็นโต๊ะสำหรับทำงานที่มีคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะขนาดใหญ่ติดตั้งอยู่ มองแวบแรกเห็นจอคู่ UHD สี่สิบนิ้วที่ใช้เป็นทีวียังได้กับซีพียูเคสใส ไม่ต้องดูส่วนประกอบก็รู้ว่ามีแต่ระดับไฮเอนด์ นอกจากนี้ยังมีคีย์บอร์ดแบบกลไกแบรนด์แพง เมาส์สำหรับเล่นเกม และลำโพง
‘น่าจะสักสามล้านวอน[2]ได้’
คอมพิวเตอร์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะนั้นดูแพงกว่าราคาของใช้ในบ้านทั้งหมดรวมกันเสียอีก ดูจากความต่างระหว่างราวแขวนผ้ากับคอมพิวเตอร์แล้ว แจยองคิดว่าช่างสมกับเป็นซังอูจริงๆ พลางหัวเราะไม่ออกเสียง
“รุ่นพี่แจยอง”
เมื่อได้ยินเสียงนั้นเขาก็เด้งตัวลุกขึ้นราวกับติดสปริงแล้ววิ่งไปที่หน้าห้องน้ำ
“อ้อ ทำไม เป็นอะไร ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า”
“ผมสร่างเมาแล้วครับ”
ซังอูพูดอย่างสงบนิ่ง รู้สึกถึงลางไม่ดีแปลกๆ มาถึงขั้นนี้แล้วคงจะไม่บอกว่าทำไม่ได้หรอกใช่ไหม แจยองกำหมัดแน่นอย่างวุ่นวายใจ รออยู่ครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงดังมาจากหลังประตู
“ผมพยายามจ
