เจ้ายังห่างไกลนัก เจ้าฝึกกระบี่ลมใบหลิวมาตลอด แต่กลับไม่เข้าใจแก่นแท้เลย เจ้านั่นแหละ…โง่เขลา!”
ซูเฉินกล่าวเรียบเฉย
“พี่ใหญ่ข้าไม่เข้าใจกระบี่ลมใบหลิวงั้นหรือ? ฮ่า ฮ่า ฮ่า…ซูเฉิน เจ้าช่างโอหังนัก! ในตระกูลหลิว หากไม่ใช่ท่านปู่ ก็ไม่มีผู้ใดเหนือกว่าพี่ใหญ่ข้าในทางกระบี่อีกแล้ว!”
หลิวอวี้หลงหัวเราะเยาะ
“ยื่นกระบี่มา!”
ซูเฉินไม่แม้แต่จะปรายตามองหลิวอวี้หลง กลับหันไปพูดกับหลิวกู่เฉิง
หลิวกู่เฉิงชะงักเล็กน้อย แต่กลับยื่นกระบี่ในมือให้โดยไม่รู้ตัว
ซูเฉินรับกระบี่มา กระบี่โบราณนั้นมีอักษรคำว่า “เพลิงนภา” สลักอยู่
“กระบี่เพลิงนภา? ของดีจริง!”
ซูเฉินเอ่ยชม
กระบี่นี้เป็นอาวุธวิญญาณระดับดิน และได้บังเกิดวิญญาณแล้ว จัดเป็นของล้ำค่าอย่างแท้จริง
ฟึ่บ!
เขาสะบัดข้อมือเล็กน้อย พลังปราณไหลเวียน กระบี่เพลิงนภาเปล่งแสงเจิดจ้า ปราณกระบี่ตวัดพลุ่งพล่าน เสียงกระบี่คล้ายเสียงคำรามของมังกร
หลิวกู่เฉิงตัวสั่นเล็กน้อย จับจ้องซูเฉินด้วยดวงตาลุกวาว
กระบี่เพลิงนภาในมือซูเฉินราวกับฟื้นคืนชีพ ปราณกระบี่แผ่ล้น จิตสังหารแหลมคมราวบรรพต
ก่อนหน้านี้ซูเฉินดั่งสุภาพชนอ่อนโยน
แต่ตอนนี้ เขาคือยอดกระบี่เทพที่เพิ่งชักออกจากฝัก!
“ข้าจะแสดงให้ดูเ
